سلام.من علیرضا هستم و این شروعی برای نوشتن تو ویرگوله؛
خب موضوع خاصی در نظر نداشتم تا این که به کاری که امروز انجام دادم،فکر کردم.
این که هر چه قدر هم ناامید و شکست خورده باشی ، باز هم میشه اول با نگاه تازه و فکری آسوده زندگی رو ساخت.شاید کمی کلیشه باشه این حرفا و حتما هم شنیدید اما گاهی اشتباهات آدم از جایی شروع میشه که آدم بدیهات رو فراموش میکنه و به خودش غره میشه.(تو فاز مغرور و بلد) اما دنیای ما آدم ها اینقدر سریع میگذره که برای رسیدن بهش شاید کمی دیر باشه و دیگه تسلیم شیم.
حرفمو کوتاه کنم که تمام نصیحت ها و راه های موفقیت را بزاریم کنار و به خودمون دروغ نگیم.اگه سریال Chernobil را دیده باشید ، معنی و هزینه دروغ گفتن براتون بیشتر روشن بشه.
که بدترین دروغ به اون آدمی که دوست داشتیم ،باشیم ولی ولش کردیم تا تو خاطره ها و خیال باقی بمونه.
کلام آخر :خودمون را بشناسیم و با جهان یکی بشیم(فلسفه زنzen-ژاپنی) و از همین لحظه نه فردا و ساعتی دیگه،همین الان برای خودمون و کسایی که دوستشون داریم،"من" واقعی و سرزنده باشیم.
همین بود اولین متن ویرگول من،شاید کمی اشتباه(چه محتوایی و چه معنایی )داشته باشه ،ولی خب هیچ چیز مطلق نیست،اگه باشه برای مطلق بودنش باید به خودش تغییر کنه.
فعلا تا بعدا.