
پیرمرد در دریا بود ، او با دریا سخن میگفت ، درد و دل میکرد ، انگار جوابش را میداد
مهمانان او ؛دریا و ستارگان و ماه و آسمان
هرشب به دیدار او میآمدند
عکس همسرش را روی دیوار اتاقش نصب کرده بود
دلتنگی ، بدون کارت دعوت همیشه سراغ او میآمد
غذایش را با قلابش فراهم میکرد ، آخه دریایی که او در آن بود پر از دوزیستان متنوع بود
دوری از اجتماع گاهی او را دلتنگ آدمی میکرد
ولی او دیگه نمیخواست وارد جامعه بشه
جامعه او را تا به این سِنش ترد کرده بود
همسرش را ازش گرفته بود
چرا؟
چون همسوی آنها نبود ، چون دلش میخواست خودش باشد و خودش را زندگی کند پس تنها کسی که او را پذیرفته بود را ازش گرفتند
در بچگی هنر نقاشی را آموزش دیده بود ، انبار بُرجَش را از نقاشی های متنوع پر کرده بود
دوباره شب رسیده بود ، مثل همیشه حجوم افکار هم از راه رسید ، باصدای بلند مانند دیوانه ها شروع به صحبت کردن با خود کرد ، انقدر که از جایی فریاد زد.......نمیشووووود ، نهههههه ، سریع به خودش آمد و بلند شد و چندین قرص مسکن را خورد تا شاید آروم بگیره ، روی تختش خوابید ، خیس عرق شده بود
دستمالی روی صورتش کشید و بعد روی تخت دراز کشید ، به لباس هایی که با طنابی به سقف بسته شده بود شروع به دست زدن و فشردن آنها کرد ، گاهی صورتش را در آنها فرو میبرد و داد میزد ؛ اشک میریخت ، بعد با همون حالت به خدا میگفت: این بود؟......این بود نتیجه من؟.......تنها کسی بود که مرا درک میکرد.......همان را ازم گرفتی......سنم را ببین؟......دیگر چی دارم که دلم به آن خوش باشد؟
بعد مدتی خوابید و فردای آن روز تصمیم گرفت تا به شهر برود ،(با تمام تنفرش از آدمای شهر)، قایق را به نگهبان ساحل تحویل داد و وارد شهر شد ، مدت ها بود که به شهر نیامده بود بنابراین اولین چیزی که به دلش افتاد پدرش بود ، خیلی زود از محلی ها راجب پدرش پرسید و آدرسش را در آورد ، خیلی زود سوار ماشینی شد و به سمت خانه ی پدرش رفت ، به خانه رسید ، زنگ در را زد ، پدر در را وا کرد با نگاهی متعجب زده و عصبانی گفت:تو!؟.....بلاخره!.....بغلش کرد و گفت خوشامدی ، پس از مدت طولانی گفتگو ، صحبت به اینجا رسید که پدر گفت:وضع واقعی ات چطوره؟
گفت:خوب است ، اگر درد عشق بگذارد
پدر گفت:پس هنوز هم این آتیش رنج برایت آرام نشده.......افسوس زن خوبی بود ولی باید نبود را بپذیری ، همان طوری که قبل آن به زندگیت مشغول بودی بعد آن هم با تمام خاطره هایش که برایت شیرین هستند زندگی کن ، زمان حال خودت را مایوس نکن
پیرمرد گفت:سعی میکنم ، پس......تا اینجا ممنون پدر باید بروم......پدر گفت:باز هم بیا ، البته اگر زنده بودم
پس پیرمرد بعد خداحافظی به قبرستانی در سکوت رفت ، به قبر همسرش رفت و شروع به صحبت کرد
روی قبر خوابید و دائم مانند دیوانه ها به قبر میزد و میگفت: بیدار شو ، بیدارشو ، حال من را بنگر ، چرا محتاجم کردی؟ ، چرا دردت با گذشت این همه سال آروم نمیگیرد؟.......پس کی دوباره تو را میبینم؟کی؟
