تاریکی، با صدایی که دیر میرسد
تاریکی
بیصدا آمد.
نه مثل فاجعه،
نه مثل هشدار.
آمد
مثل چیزی که دیر فهمیده میشود
و همیشه حق با آن بوده.
ما از او فرار کردیم،
چراغ روشن کردیم،
نام گذاشتیم،
قضاوت کردیم.
و حالا
اینجا ایستادهایم
با ندامتی آرام
که میپرسد:
نکند زود قضاوتش کردیم؟
---
تاریکی
ما را نترساند؛
ما خودمان را
در نبودِ نور
لو دادیم.
آنجا که دیگر
چیزی برای دیدن نبود،
چیزهایی برای فهمیدن
شروع شدند.
بعضی حقیقتها
لباس ندارند؛
اگر نور باشد
پنهان میشوند.
---
سیاه
نجوا کرد
نه فریاد.
سیاه
یادمان انداخت
همیشه لازم نیست
درخشان باشی
تا عمیق باشی.
گاهی
فقط باید
نور را پس بدهی
و اجازه بدهی
جهان
در تو مکث کند.
---
ما با نور
حرف میزنیم،
با تاریکی
گوش میدهیم.
و گوشدادن
همیشه
دردناکتر است.
چون مجبور میشوی
آنچه را سالها
نادیده گرفتهای
در آغوش بگیری.
---
تاریکی
همهچیز را نبلعید؛
فقط آنچه را
اضافی بود
برد.
و ما
برای اولین بار
سبک شدیم
به بهای
نفهمیدنِ فوری.
---
در سیاهی
زمان آرامتر میگذرد.
نه چون ساعت ایستاده،
چون عجله
دیگر جایی ندارد.
اندوه
آنجا
شکل فکر میگیرد
نه زخم.
---
اگر تاریکی نبود
ما همیشه
سطحی میماندیم.
اگر سیاه نبود
هیچچیز
جدی گرفته نمیشد.
بعضی عمقها
فقط وقتی پیدا میشوند
که نور
دیگر زور نمیزند.
---
و حالا
اگر دوباره
تاریکی آمد
دستش را پس نزن.
شاید آمده
تو را نترساند،
بلکه
یادآوری کند:
بعضی چیزها
فقط در نشناختن
شناخته میشوند.
و بعضی آغوشها
آنقدر تاریکاند
که
امناند.
علیرضا ابراهیمی📜
علیرضا ابراهیمی✍️🏻📜