امید.......ستونی است که همه به آن تکیه کردیم
رنج.......چیزی است که گواه میدهد هنوز در مسیر رفتن به آرزوهایمان هستیم
خورشیدی که هر روز پرنور تر از قبلش میتابد و تمام جهان را آشکار میسازد.......آب سردی که هرروز مهمان این صورت ترک خورده میشود و این بیابان را به سرسبزی دچار میکند
فلک میچرخد من هم با او در چرخش
مقیم عشقی هستم که در اکتشاف آن گمشده ام
میخواهم بیشتر از همیشه غرق شوم
میخوام پرنده آزادی را از قفس معیار انسانی بیرون بکشم تا این سیاه و سفید ها رنگ تازه ای گیرند
میخواهم هر خانه ای رنگی که میخواهد داشته باشد
چشمانم میخواهد به چشمان این دنیا زل بزند و بگوید....... بچرخ ما هم میچرخیم
میخواهم رها کنم......میخواهم شیرجه در عمق بزنم و در تاریکی روشنایی واقعی را بنگرم و بگویم ، پس این است امید........>>>>
