سیاست؛ سلوکِ سنگینِ سکوت
سیاست،
سلوکِ صدا نیست؛
سیاست،
سکوتِ سازمانیافته است.
نه فریاد میزند،
نه فرمان میدهد،
فقط فرم میدهد؛
به فکر،
به فهم،
به فراموشی.
سیاست،
از فکر شروع نمیشود،
از خستگیِ فکر شروع میشود.
از جایی که انسان
دیگر توانِ تحلیل ندارد،
تحمل را جای تحلیل مینشاند،
و عادت را جای اعتراض.
سیاست،
تفکر را نمیکُشد؛
تفکر را فرسوده میکند.
آنقدر میپرسد،
آنقدر پاسخهای ناقص میدهد،
که سؤال،
خودش از سؤال بودن
خجالت بکشد.
سیاست،
با حقیقت دشمن نیست؛
با حساسیت نسبت به حقیقت دشمن است.
او نمیگوید «دروغ را بپذیر»،
میگوید:
«دیگر مهم نیست راست یا دروغ.»
و اینجا
فکر،
فلج میشود.
تفکر،
تبخیر میشود.
و انسان،
در میانهی روزمرگی،
بیآنکه بفهمد،
کوچک میشود.
سیاست،
از ما شهروند نمیسازد؛
شاهد میسازد.
شاهدِ تصمیمها،
شاهدِ تقسیمها،
شاهدِ تضادها.
ما میبینیم،
میفهمیم،
اما نمیتوانیم.
و ناتوانیِ فهمیدهشده،
از ناآگاهی
دردناکتر است.
سیاست،
به اشک اجازه نمیدهد
وقتی درد تازه است.
صبر میکند
تا درد کهنه شود،
تا اشک
بیدلیل به نظر برسد.
آنوقت
گریه میآید،
نه با فریاد،
نه با فروپاشی؛
با یک لرزشِ آرام
در صدای خودت
وقتی میگویی:
«خوبم.»
سیاست،
واژهها را مصادره میکند.
عدالت را
از معنا خالی میکند.
آزادی را
به اندازهی تابلوها محدود میکند.
و حق را
به حاشیهی حرفها تبعید میکند.
بعد،
ما میمانیم
و کلماتی
که دیگر
به ما تعلق ندارند.
سیاست،
فکر را به فکرِ نان مشغول میکند،
نان را به نگرانیِ فردا،
فردا را به ترسِ امروز،
و امروز را
به فراموشیِ انسان.
این زنجیره،
نه دیده میشود،
نه شنیده؛
فقط حس میشود
در شانههایی که
زودتر خم شدند.
سیاست،
نسل میسازد،
اما نه نسلی امیدوار؛
نسلی محتاط.
نسلی که قبل از گفتن
فکر میکند
آیا گفتن
ارزش هزینه دارد یا نه.
و وقتی
گفتن
گران میشود،
سکوت
ارزانترین انتخاب است.
سیاست،
ما را به حسابوکتاب عادت میدهد؛
نه حساب عدالت،
بلکه حساب بقا.
چه بگویم که نمانَد؟
چه نگویم که بمانم؟
و اینگونه،
فکر
به ترس گره میخورد،
تفکر
به تردید،
و حقیقت
به تعویق.
اشک،
در این فضا
بیاجازه میآید.
نه وقتی خبر بد را میشنوی،
بلکه وقتی
خبر دیگر
هیچ احساسی در تو
ایجاد نمیکند.
آنجا که میفهمی
بیحسی،
از بیعدالتی
خطرناکتر است.
سیاست،
از ما نمیخواهد باور کنیم؛
میخواهد عادت کنیم.
به کم،
به کج،
به کند.
و عادت،
قاتلِ آرامِ اعتراض است.
تو روزی
برای چیزهایی میجنگیدی
که امروز
حتی دلت نمیلرزد
اگر از دست بروند.
نه چون بیارزش شدند،
چون تو
خسته شدی.
سیاست،
خستگی را
مدیریت میکند.
امید را
تقسیمبندی میکند.
آینده را
به تعلیق میاندازد.
و انسان،
در این میان،
بین بودن و نبودن،
فقط دوام میآورد.
گریه،
آنجا اتفاق میافتد
که ناگهان
در آینه
کسی را میبینی
که شبیه رؤیاهای قدیمیات نیست.
نه بد است،
نه بدکار؛
فقط
کمرنگ است.
و این کمرنگی،
کار سیاست است.
نه با خشونت،
با فرسایش.
سیاست،
ما را از آینده نمیترساند؛
ما را
به نداشتن آینده
عادت میدهد.
و اشک؟
اشک،
وقتی میآید
که بفهمی
این همه فکر کردی،
اما
فرصتِ تفکر
از تو گرفته شد.
وقتی بفهمی
نه نادان بودی،
نه بیاحساس؛
فقط
در سیستمی زندگی کردی
که احساس را
اضافهبار میدانست
و فکر را
مزاحم.
و آنجا،
بیآنکه بدانی چرا،
چشمهایت
سنگین میشوند.
نه از اندوهِ ناگهانی،
از فهمِ دیرهنگام.
فهم اینکه
سیاست،
قبل از آنکه جهان را تغییر دهد،
آدم را
تغییر داده است.
آرام.
بیصدا.
بیاشک.
تا امروز.
علیرضا ابراهیمی✍️🏼
بگو تا کجا میخواهی پیش برویم.