... آرزو نامه ...

ساعت ۱۵:۴۱ بعد از ظهره

داریم توی این ول وشو مملکت اسباب کشی می‌کنیم

راستش اصلا انتظار نداشتم اگر قرار باشه از این خونه پاشیم الان و این موقع از سال جدیدی که اومده اسباب کشی کنیم ، ولی خب میدونین دیگه کارای دنیا غیرقابل پیش بینی هستش

تقریبا توی این مدت زمان که جنگ هستش یک عالمه کتاب های مختلف یا پادکست رو که دوست داشتم خوندم یا گوش دادم واقعا چقدر کیف داد...🥰

راستی راستی ؛ سلامتی تمام کسایی که امسال قراره بیفتن😁✌️

نمیدونم گفتنش به چه درد میخوره ولی من تا سال نهم همیشه ۱۹ یا ۲۰ بودم ولی امسال به لطف رشته آشغال ریاضی چنان افول کردم که فقط دلم میخواد قبول بشم برم سال بعد

چقدر توی دلم از اول شک داشتم که نرم این رشته ولی به لطف اصرار های مادرم متاسفانه رفتم

حالا باید تلاش کنم حدعقل پاس بشم برم سال دیگه

واقعا عجب تصمیم غلطی گرفتمااا

چقدر این موضوع رو اعصابه😩😤

کلا احساس میکنم باید میرفتم یا فنی یا اینکه کامپیوتر ، چون از اونجایی که معتقدم جهان امروز ما رو به همین مغز کامپیوتر و اینجور ابعاد حرکت میده

کاشکی فیلم و سریال سازی تو ایران جذاب تر بود

کاشکی

تصور کنین یک شرکت هالیوود یا دیزنی توی ایران بود چقدر داوطلب زیاد می‌شد

میرفتم فیلم های اکشن یا وحشت بازی می‌کردم واقعا چه کیفیییی می‌داد نه؟🙃

هنر ، آره هنرم خیلییی قشنگه

پیانو یاد میگرفتم

سنتور

گیتار برقی

کاشکی پول باشگاه بدن سازی داشتم میرفتم

البته نه خیلیی عضله ای یااا نه! یه جوری که بدن فرم خوب خودش رو داشته باشه

یا حتی یه موتور یا ماشین اگه بود هر روز دست دوستامو میگرفتم میرفتیم کل تهرانو می‌گشتیم

بعد که ساعت ۱۲ شب می‌شد برمیگشتیم خونه

آخ که چقدر خوب میشد،آخ

به هرحال

همه ی اینا آرزو بود

آره آرزو

لطفا شمام آرزو های خودتون رو هرچند که دیرم شده باشه لاعقل بنویسین

همین نوشتنم لذت بخشه

همین تصورش

باز برای شما ، امیدوارم شبیه من نباشین

دنبال هر چیز آموزشی که احساس میکنین روحتون به اون مسیر میره برین ، واقعا خیلی لذت بخشه

آرزو موفقیت برای همه

علیرضا ابراهیمی