ویرگول
ورودثبت نام
علیرضا
علیرضا
علیرضا
علیرضا
خواندن ۲ دقیقه·۸ سال پیش

از Yevpatoria به اعماق کهکشان، فریادت میزنم

کلمات، بازتابی دو بُعدی از دنیای بیرون -با همه‌ی ابعاد آن- اند. یعنی حتا همین ضربه‌هایی که این آقا یا خانم در این باند پست‌راک سوییسی Evpatoria دارد به درامش میزند هم در این که من این کلمات را انتخاب کرده باشم بی‌نقش نیست. حتا این چتر سیاهِ کله‌فلزی که از دستگیره‌ی در اتاق آویزان است انگار بر انگشت سبابه‌ام سنگینی می‌کند که این دکمه‌ی کیبورد را فشار بده و آن یکی را نه.

رادیوتلسکوپ RT-70 که آدم‌ها با آن پیام‌هایی را از زمین و زمینیان به اعماق فضا و برای «بیگانگان فضایی» ارسال می‌کنند.
رادیوتلسکوپ RT-70 که آدم‌ها با آن پیام‌هایی را از زمین و زمینیان به اعماق فضا و برای «بیگانگان فضایی» ارسال می‌کنند.

در آهنگ‌های اینسترومنتال شبیه به این، گیتاریست تک به تک سیم‌ها را با بند بند وجودش میگیرد و میتابد؛ درامر دادهای در کاسه‌ی سرش را در دستش می‌آورد و بر فرق سینی‌های فلزی درام می‌کوبد.

گیتاریست و درامر دادشان را نمیزنند، تا صدای سازشان را کسی مثل من بشنود و دادشان را بفهمد و فریادش کند یا آنها را بدود. کلمه‌اش کند و توی نُت لپتاپش، کف مدیومی اجتماعی یا روی کاغذی بریزد. یا اگر حوصله داشت برود ولنجک و آنجا که زمانی «ای همه گل‌های از سرما کبود»ِ افسانه رثایی را داد زد، آن حرف‌ها را عربده بزند.

فرقی که این سطر با سطور بالایی خودش دارد این است که در این بین، کسی زنگ زد و گفت بالاخره به فلانی پیشنهاد داده است. یعنی این میان من شدم همان قبلی، به علاوه‌ی اینکه صدای تندتر شدن ضربان قلب کسی را از پشت تلفن شنیده و گشادی مردمک چشمش را از همان پشت تلفن دیده‌ام.

آدمی دوست دارد برود نوک قله و آن جا تکنو بزند. آدمی -مادامی که زنده است- دوست دارد جایی بایستد که معلوم نباشد بعدش چه میشود، که خطر افتادن داشته باشد. آدمی از سطح هموار بدش می‌آید، ادای دوستی با امنیت را در می‌آورد، اما رفیق گرمابه و گلستان ناامنی است. دوست دارد در ناامنیِ قله امنیت را پیدا کند. شبیه حالتی که دو بچه‌ی فیلم «بمب» پیمان معادی داشتند؛ در پناهگاه آن خانه، لحظاتی که آژیر قرمز به صدا در می‌آمد.

آدمی دوست دارد از بلندی برای چند نفر که دوستشان دارد دست تکان بدهد.

ثانیه‌ی چهارصد و هشتادم آهنگ، گیتاریست و درامر، سرم داد می‌کشند که «نوشتن» را بس کنم و شبیه جکسون پولاک که قوطی‌های رنگش را دست گرفته بود و در مسیرهایی نامشخص روی بوم نقاشی راه میرفت و رنگ میریخت تا معجزه‌ای بیافریند که در موزه‌ی هنرهای مدرن نیویورک (MOMA) به نمایشش بگذارند ، انگشتانم را روی کیبورد رها کنم تا شبیه پولاک بر بوم نقاشی کیبوردم برقصند و رنگ بپاشند و چیزی را درست کنند که حداقل یک نفر پیدا شود تا آن را یادش نرود. یا بر سر هر چه که دوست دارند و به هر تعدادی که دلشان میخواهد بکوبند.

حالا هر دکمه را شبیه به سینی فلزی درام می‌بینم و از نوشتن دست میکشم و رنگ‌هایم را می‌پاشم؛

نننننننننننننننننننننننگگگنممننننننننااااااررررررراککککککککککککممممممممنننننننننرنننننننننننااانصصصصصصنصنننمممممااننعععععععننننننننننننننننننننننننننننننننننکککگگگگگگگررررررررررررررررنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننممننمممممنننننرررررننرررررگگگگگگررررااااات

- موسیقی تمام شد و سکوت در اتاق به رقص در آمد. -

۲
۰
علیرضا
علیرضا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید