خواب جهانی را میدیدم که در آن پرواز میکردم. نه با بال و نه حتی با تکان دادن دستهایم. بلکه سوار بر پرندهی ذهن. این خواب را سالهاست که سریالوار میبینم.
هر از چند گاهی یک اپیزود از همان ناداستان را میبینم. انقدر پرتکرار و انقدر بهممرتبط است که باورم شده برشهایی از زندگی یک علیرضای دیگر است که در یک جهان ممکن حقیقی دیگر، همین الان در کافهی *Kahve Dunyasi* آنجا نشسته و دارد زندگیایش را میکند.

چیزی که این را برایم باورپذیرتر میکند، باور مشترک او و من است به مطلقِ *شدن*. آن علیرضای دیگر به چشم دیده است که اگر لحظهای مشت ایمانش به *پرواز* را شل بگیرد از هر ارتفاعی که باشد، سقوط میکند. گاهی هم بعد از مدتی طولانی که بدون ذرهای تلاش به پروازی بینقص ادامه میدهد، برای اینکه مطمئن شود داینامیک بازی هنوز همان است، یک ردّی از شَک به ایمانش راه میدهد و سقوطهایی کنترلشده و لحظهای را تجربه میکند. جالب اینجاست که در آن جهان هم مثل این جهان، سایر آدمها یا روی دو پایشاناند یا سوار قطار و طیاره میشوند که جابجا شوند.
یعنی در جهان آن مجموعه خوابها هم پرواز -به صورتی که بالاتر گفتم-برای انساننماهایش گزینه نیست.
این داستان آنجا زیباتر میشود که اخیرا متوجه شدهام این شهود بیناجهانی در تجربهی زیستهی دیگرانی در همین دنیا هم وجود دارد. از ورونیکِ کیشلوفسکی تا یونس *دارک* و آخرینش هم پاموک.

که از بین این مثالها، پاموک برایم هیجانی تازه و متفاوت دارد؛ چرا که همین هوایی را نفس کشیده که من دارم نفس میکشم و زیر آسمانی بوده که من هستم و زمینهایی را در خوشحالیها و شکستهایش گز کرده که من-همین الان که دارم اینها را مینویسم- میکنم.
از مهمترین آوردههای آگاه شدن به این زندگی دو یا چندگانه، تهنشین شدن و انباشت احساس و تجربهی زیستهی مجموع نسخههای موجودتان در این جهانهاست. یعنی، عادت پرواز در علیرضای آن دنیا، در مقادیری، به سرزمین امکان منِ این جهان هم اضافه میشود.
اگر علیرضای آن جهان کسی را از دست داده باشد، بعد از *بیداری* دردش را در این کالبد اینجاییاش به واقعیترین صورت ممکن حس میکند. اگر اتفاقی یا فردی تماشایی را از نزدیکترین فاصلهی ممکن دیده باشد، چشمهایش در اولین لحظهی بیداری در این دنیا، بدنبال او میگردد.
گاهی این تجربهها انقدر در هم میتند که یادش میرود کدامش برای این نسخهی من بود و کدامش برای علیرضایی در یک نسخهی دیگر.
اگر توانستید خودتان را در این روایت همذات بپندارید، مخاطب از اینجا به بعد شمایید.
اوقاتی پیش میآید که تجمیع احساسات و دانستههای نسخ دیگرتان شما را به اشتباه میاندازد. یک مثالش را میگویم.
در اینجا، آنگونه که بر من رفت، شاید عادت پروازِ خودِ دیگرتان، معنای بُعد فیزیکی را در نظرتان کوچیک کرده باشد؛ چرا که در آن جهان، اگر مقصدتان بیش از مقداری مشخص خواستنی شود، هیچ فاصلهای در نظرتان نمیآید و به *احتمالِ* نرسیدن به آن مقصد فکر هم نمیکنید.
احتمالا در خوابتان بارها و در چشمبرهمزدنی به آن مقصد میرسید و در همان خواب به دقیقترین صورت، سانت به سانت لمس میکنید که جهان تا چه اندازه میتواند لذتبخش و جنونآمیز باشد.
گاهی حقیقت، واقعیتی بدقواره و تخمی را از این دنیا جلویتان مینشاند، متوجه میشوید که ممکن است آن مقصد در *دنیای ممکنِ* اشتباهی دنبال شده باشد. شاید آن مقصد، آن چیز یا آن کسی هم که شما به دنبالش بودید، همتایی دیگر دارد که در دنیای ممکن دیگریست. حال این داستان شاید تو را ازین منزلگاه *عبور* دهد.
داستانی که درش بفهمی در چشمهایی خیره شدهبودی که چشمهای خودت بود. به یاد خندههایی لبخند زدی که خندههای خودت بود. *او*یی را ندید عزیز میداشتی که اوی خودت بود. آن او درون توست. اویی آن بیرون نیست.
در نهایت چه باید کرد؟ باید پرواز به جهانهای دیگر را یاد گرفت.
اگر الآن، خسته از دیدن آن واقعیت بدقوارهاید، چهار صباحی استراحت کنید. بعد، خود را هم کشیده، به جهانهای دیگر و در ارتفاعاتی بالاتر پرواز کنید.
بینالهلالین عرض کنم؛ اگر خیلی دلتان خواست، مجازید مانند قاب پایانی Silence اسکورسیزی علامتی از آن منزلگاهی که به سمتش میرفتید --ولی مسیرتان را کج کردید-- پیش خودتان، در ذهنتان، در مشتتان یا در دفترتان به یادگاری از *چیزی مطلقا زیبا* نگه دارید. میتواند یک *آن* باشد با تمام جزییاتش. میتواند نوتی باشد که بعد از یکی از آن مواجههها که در عالم دیگر اتفاق افتاده بود نوشته بودید. همانی که بعدتر متوجه شدید زل زدن به چشمان آنِ خودتان بود.
پایان داستان/ناداستان.