سلام! این متن رو برای خودم نوشتم ، از بازخوردهایی که قراره بگیرم و یا حتی نگیرم ترس دارم . بلی در اولین متنم توی ویرگول اومدم درد دل کنم
خیلی وقته میترسم تقریبا از زمانی که یادم میاد. از بچگی ، دورانی که روی سن پشت پرده یا همکلاسی هام قایم میشدم که دیده نشدم . بعضی وقت ها که خیلی خوب تمرین کرده بودم و میدونستم عالیم فقط خوب ظاهر می شدم .
جدیدا با سرچ تو اینترنت و کتابا فهمیدم اضطراب اجتماعی دارم، البته بعد از چندین ماه مراجعه به تراپیست و درمان های CBT که ذهنم رو آروم کرد به این نتیجه رسیدم .
فکر میکردم adhd دارم و به این بهونه رفتم پیش تراپیست.
حدودا یک سال پیش بود بعد از اینکه جواب نه برای شروع یه رابطه که خیلی دلم میخواست شنیدم درد کشیدنم شروع شد. و با اتفاقاتی که بعدش برام افتاد ، افتادم تو چاهی از اضطراب دائمی که حدود ۳ ماهی درگیر بودم نمیدونستم دارم چیکار میکنم و واقعا هم نمیتونستم کاری کنم، اونجا بود که سیگار کشیدن بهم مزه داد، اروم که نمیکرد فقط فرصت روبرو شدن با ادامه زندگی رو بهم میداد.
با کشیدن ۴ نخ سیگار رفتم سرکار و استعفا دادم (بدون سیگار جرئتش رو نداشتم). فکر میکردم مشکل از کار زیادمه
بعد از چند هفته با اینکه استراحت کرده بودم مشکل حل نشده بود و من چاهی که توش بودم رو با دستای خودم عمیق تر میکردم.
الان هم از اینکه درددل میکنم میترسم که قضاوتم کنید و در دوراهیم .
تا همینجا گفتم تا به ترسم برای نوشتن و بروز دادن خودم غلبه کنم و ببینم ترسم واقعی نیست حتی اگر دوستانم هم ببینن |: !