ویرگول
ورودثبت نام
علی رسولی
علی رسولی
علی رسولی
علی رسولی
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

من از شکست‌ خوردن نمی‌ترسم

من از سگ نمی ترسم. وقتی که سگی دور و برم نباشد، اینطور فکر می کنم. اصلا چرا آدم از یک سگ بترسد؟ حتی اگر یک سگ وحشی به من حمله کند، می توانم اینطور و آنطور با او مقابله کنم! بعد شروع می کنم به شبیه سازی انواع حالت هایی که ممکن است در مواجهه با یک سگ وحشی برایم پیش بیاید و در همه آن ها هم من به نوعی بر سگی که در ذهنم هست، پیروز می شوم.

اما در واقع وقتی که یک سگ معمولی (نه از این سگ های کوچک، اندازه گربه) به من نزدیک می شود، ترسان می شوم، دست و پایم سست می شود. تندتر می روم یا مسیرم را عوض می کنم.

آنقدر این دو حالت، یعنی نترسیدن از سگ در ذهنم و ترسیدن از سگ واقعی، بصورت متناوب برایم تکرار شده است که به این نتیجه رسیده ام:

مغز ما در شبیه سازی برخی از موقعیت ها عملکرد بسیار ضعیفی دارد.

انگار بخشی از مغز که موقعیت های مختلف را شبیه سازی می کند، کاملا ایزوله است از بخشی که واقعا به موقعیت های بیرونی واکنش نشان می دهد. ما هر چقدر هم که با بخش های جلویی مغزمان فکر می کنیم و برنامه می ریزیم، در آخر بخش های عقبی و غریزی مغز کار خودشان را می کنند و در نهایت کنترل بدن در دست آن هاست.

اما برویم سراغ اصل مطلب: شکست خوردن

وقتی که از یک فرد موفق، یک کارآفرین یا کسی که الگوی ماست می شنویم که:

از شکست نترسید! اگر هفت بار شکست خوردید، هشت بار بایستید و ادامه دهید!

ما که از سر کارمان برگشته ایم و با آسودگی داریم شربت خنک خودمان را نوش جان می کنیم، با خودمان فکر می کنیم:

“بله، قطعا، من از شکست نمی ترسم، اصلا شکست زمینه موفقیت است و باید از شکست ها درس گرفت و الخ”.

ما شکست را در ذهنمان شبیه سازی می کنیم و اتفاقا چند بار هم آن را در ذهنمان شکست می دهیم تا خیالمان راحت باشد که موفق خواهیم شد.

اما در عمل، در دنیای واقعی خودمان را در حوزه امن (comfort zone) خودمان حبس می کنیم. شرایط را به گونه ای می چینیم که احتمال شکست خوردن ما نزدیک به صفر باشد یا فقط با شکست های کوچولو موچولو مواجه شویم. وقتی هم که به ناچار با شکست مواجه می شویم، دست و پایمان سست می شود، احساسات منفی همه وجودمان را می گیرد، مغزمان هنگ می کند، قدرت تحلیل و تصمیم گیری مان به حالت غریزی در می آید و مثل چی در باتلاق شکست فرو می رویم.

اینجاست که متوجه می شویم ما با شنیدن حرف های استیوجابز، یا گذراندن واحدهای کارآفرینی در دانشگاه، کارآفرین نشده بودیم. حالا بهتر می توانیم شرایطی که آن ها پشت سر گذاشته بودند را تصور کنیم.

شاید وقتی که شرایط واقعی شکست خوردن را تجربه می کنیم، بهترین زمان برای مطالعه درباره زندگی افراد موفق و تلاش ها و شکست های آن ها باشد. ولی در شرایط شکست، ما آنقدر ذهنمان درگیر است که حوصله و تمرکز لازم برای کتاب خواندن و درس گرفتن را نداریم.

به نظر شما چکار می توانیم بکنیم؟ برای اینکه حرف هایمان ملموس تر شود، بیایید فکر کنیم: یک نفر که در ذهنش از سگ نمی ترسد ولی در دنیای واقعی از سگ می ترسد، چطور می تواند این ترسش را کاهش دهد؟

موفقیتشکستتفکرمغزیادگیری
۱۰
۰
علی رسولی
علی رسولی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید