
نهنگ ساخته آرونوفسکی فیلمی نیست که بتوان به همین سادگی درباره آن نوشت؛ فیلمی به غایت اندیشه ترحمبرانگیز، منعطف، ساختارمند و واپسگرا از نظر تمدن بشری. انسان در این فیلم از دو زاویه مورد مداقه قرار میگیرد. قاموس بشر متمدن از نظر اجتماع و ارتباط حسی و نه احساسی در کاراکتر چارلی، برندن فریزر، تحت الشعاعه دامنه توجه فیلمساز به فلسفه خودکشی روانی، نه خودکشی منجر به مرگ، قرار گرفته است و همانطور که در آثار پیشین او دیدیم: «چشمه، آب نما»، «قوی سیاه» و «مادر!» مولف در روایت خود دچار نا امیدی محض شده است. این فکت از فیلم ابدا بد نیست چرا که کارکرد کاتارسیس هنر به زبان ارسطو همین اُبژه است؛ اما مسئله من از جایی با آرونوفسکی شروع میشود که یک شخصیت ترحمبرانگیز صرفا نمیتواند داستانی تاثیرگذار و تراژیک خلق کند. همانطور که در «مرثیهای بر یک رویا» شخصیت قرار است آوازی در فضای بسته باشد. صدای مولف، که در فیلمنامه «نهنگ» تبدیل به چارلی میشود، به گوش کسی نخواهد رسید جز فیلمبازان و سینهچاکان درام و آرونوفسکی.
*مبانی قصه
شعار سینمای دارن آرونوفسکی از کهن الگوهای پیرنگ پیروی نمیکند و برهمین اساس به شخصه نمیتوانم ارتباط حسی کاملی با این سینما برقرار کنم چرا که منتقد در یادداشتهای هرچند کوتاه خود سلیقهمند رفتار میکند اگرچه سلیقه به همین سادگی برای بیننده به وجود نمیآید و نیاز به تربیت حسی دارد اما و...