
به لزلی نام فیلمی به کارگردانی مایکل موریس است که اثر وضعی آن بیش از اثر دراماتیک آن ملموس میشود. فیلم نه تنها، تنهایی یک زن را به طور نموداری در حال نمایش دادن است بلکه شکل نوینی از ملودرامهای به اصطلاح نوآر را ارائه کرده. البته هرگز چنین فیلمی در ژانر نوآر دسته بندی نخواهد شد اما ماهیت فیلمنامه آن قبل از روایت داستان فلسفه زیسته را مورد مکاشفه قرار میدهد و این امر به مراتب ادبیات فیلم را از سینمایش پیش میاندازد. قصه زنی به نام لزلی که در لاتاری برنده میشود و به طرز غیرقابل تصوری آنچه را برنده شده است از دست میدهد و رویدادهایی پیدرپی، که بیشتر به اجتماع و جغرافیا مرتبط است باعث شده از سوی فرزندش، جمیز، طرد شود. تا اواسط فیلم رابطه دقیقی از عقبه نانسی و داتچ نسبت به رفتار لزلی که باعث طرد شدگی اجتماعیاش شده باشد نمیبینیم و... . اساس فیلم شخصیت منفورِ جذابِ قهرمانی است که با همه بیچیزیاش حاضر به ذلت و خودفروشی نخواهد شد. پس از تماشای فیلم ناخودآگاه به یاد شعر سیمین بهبهانی افتادم و عنوان این یادداشت را از همینرو برگزیدم؛ جا دارد به این نکته در یک اثر هنری اشاره کنم که هنر تنها جایی است که انسان را از آنچه وظیفه است، رها میکند. رهایی لزلی در این فیلم هنرمندیاش را نمیرساند بلکه اقتدار او را در مواجهه با رفتار زننده دیگران نسبت به یک دائمالخمر نشان میدهد. چرا آشنایان از مواجهه با او، به طور عام با چنین افرادی، هراس دارند؟ دقیقا دعوای نانسی و...