
سینمای هند با دروغهای سورئال و شاخدارش شناخته میشود اما این بین کارگردانانی چون راجکومار هیرانی آثاری دغدغهمند، وظیفهشناسانه و فرهنگساز خلق میکنند که به خوبی داستانگویی را میشناسد و با استفاده از فرم شاخص بیوگرافی در مقیاس اتوبیوگرافی تصویری ارائه میدهد که بیننده علاوهبر سرگرمی بیشتر ناخودآگاهانه دچار تربیت رسانهای میگردد. سینمای هند با رقص و عشق و نرسیدن عجین شده است؛ سینمایی که به اندازه هزار دین دارای دارای مسئله است و هیچکدام را توانایی بروز آن نیست. مسئلهمندی سینمای هند ابرقهرمانانی هستند که همواره برای وطن و عشق ایثار و نبرد میکنند. علاوهبر همه اینها اشعار هندی نیز ویژگی سورئالیستی بیشتری به خود میگیرند هنگامی که قرار است در فیلمی اجرا گردند. این یادداشت مشخصا درباره سینمای هیرانی و دغدغهمندیهایش با نگاهی به سه اثر اخیر او دارد که پیشبینی میشود فیلم تازه او با بازی شاهرخ خان نیز از این قاعده منفک نباشد. نمونه فاخر فردی است که زندگی را هیچ میپندارد. کسی که در عین نبوغ انسانیت را ترجیح میدهد. مشخصا عنوان این یادداشت که خوشبخت مُردن است را برای شخصیت فیلم «سه ابله» انتخاب کردم. اینکه چگونه آن سه کاراکتر با یکدیگر آشنا شدند در حالی که هرکدام مسئله خاص خود را دارند، اصلا مهم نیست. مهم آن است که سیستم آموزشی هندوستان بعد از این فیلم قاعدتا تغییر کرده است. آموزشی که بیشتر سعی در حفظ مفاهیم دارد تا یادگیری آنها. اگرچه فیلم «پینک فلوید، دیوار» پرچمدار این موضوع در تاریخ سینما است اما اگر زبان داستان را مهمترین وجه شناخت ادبی در فیلمنامه و سینما عنوان کنیم و...