
همسر چایکوفسکی از معدود فیلمهایی است که دوست داشتم روزی آن را بسازم؛ نه بیوگرافی و نه با نگاهی تا اندازهای سورئال فانتزی. کیریل سربرنیکوف با ادغام دو فرهنگ روسیه و فرانسه نهبیوگرافی یک هنرمند روسی را به تصویر کشیده که کشف و شهود این مهم را در ادامه این یادداشت مطرح میکنیم؛ اُبژهای که به عنوان یک بیننده جدی سینما دوست داشتم در فیلمِ چایکوفسکی ببینم، روح شاعرانه بود. موسیقی چایکوفسکی علاوهبر اینکه فرصتی برای تعالی روح موسیقیایی در قدرت شنوایی شنونده است باعث ایجاد انتزاع در حالِ او خواهد شد که این ویژگی را در برخی آثار برتر باخ و موتزارت هم میتوان دید. اگرچه موسیقی به خودیخود انتزاعیترین هنر همواره زنده است و این امکان وجود دارد که مخاطب با شنیدن آثاری که سلیقه دیگری نباشد در ذهنش ایدههای هیجانانگیزی جرقه زند اما به طور مشخص بارزترین ویژگی موسیقیایی چایکوفسکی شاعرانگی همزمان بر اساس احساسات مخاطب است. گویی چایکوفسکی میداند آنچه را شنونده احساس میکند و مسئله من نیز با «همسر چایکوفسکی» دقیقا همین نقطه است. فیلمی که باید همهچیزش کلاسیک باشد چرا ساختار و خروجی آن مدرن و حتی در جاهایی پست مدرن میشود. به اُپِنینگ فیلم دقت کنید. همسر چایکوفسکی درحال جدال با خود است که چه بر سنگ قبر او حک کند و در چند پلان بعد میبینیم که چایکوفسکی مُرده از جای خود بلند شده و به او میگوید که: ازت متنفرم. این آغاز شروعی ضد قهرمانانه برای فیلمی است که در آن باید شخصیت به تصویر کشیده شود اما متاسفانه فیلم وارد بازیهای سیاست، تاریخ و فیمینیست میشود. اینکه میفهمیم روزی در روسیه زنان حق رای نداشتند خیلی برای مخاطب امروزی که هشتک «می توو» میزند خوراک خوبی است و...