
جایی در زمان هنگامی که خاکِ پاخورده درختی را به بار میآورد، هنگامی که خورشید از پس کوه طلوع میکند و ابرها آسمان را آزاد کردهاند، تو تمام میشوی، تو میمیری. «زندگیهای گذشته» استمرار قدرت یک نمایشنامه نویس در مدیوم سینما است. سلین سونگ کارگردان و نویسنده فیلم که اولین تجربهاش را پشتسر میگذارد بار دیگر ثابت میکند عبودیت زمان در درام پنهان شدنی نیست. اگرچه به باور من سینما به تنهایی هنر نیست و مجموعهای هنرمندانه است که میتواند شعور زمانی داستان را افزایش دهد اما تنها مدیومی که میتواند چنین داستانی را آنطور که شایسته است نمایش دهد فقط سینما است. مولف با هوشمندی آن را انتخاب کرده و داستانش را به تصویر کشیده. داستان همان «خانه دوست کجا است» خودمان است. دختری که از روی حسادت به همکلاسیاش هنگامی که او نمره بالاتر گرفته اشک میریزد. آن دو هر روز مسیری را تا خانه با یکدیگر طی میکنند. پس از سالها آن دو یکدیگر را در شبکههای اجتماعی پیدا میکنند و... شروع چالش برانگیز داستان این است که ابتدا میگوید: آن دو آسیایی چرا با آن مرد غربی صحبت نمیکنند. گویی که آن دو خیلی با هم حرف داشته باشند. اصلا مسئله بشریت هم همین است. حرف داشتن برای دیگری. هنگامی که فیلم را میبینیم نباید به دنبال داستانی عاشاقانه بگردیم که در آن «داستان یک عشق» تکرار شود یا مانند رومئو و ژولیت ایثار در آن آشکار باشد. در «زندگیهای گذشته» ایثار شکل مدرنی به خود گرفته است که زمان گوشهای جدانشدنی از آن است. این بازه زمانی مهم نیست که پسری به دنبال دختری در شبکه اجتماعی مجازی میگردد و او درحالی که اسمش را عوض کرده سبک زندگیاش هم تغییر کرده و...