
رنفیلد ساخته کریس مککی جز یک تمسخر بر پهنه خونآشامگی در هالیوود نیست. تنها نقطه قوت فیلم نورپردازی عمیق آن است که علاوهبر چشمنوازی باعث ایجاد هژمونی در تصویر میشود. سلطه رنگ سبزآبی بر قرمز از کارکردهای بصری چنین تکنیکی است که در فیلمهای آخرالزمانی دیده میشود. البته نمیشود منکر مدرنیتهگرایی در قصه دراکولا شد اما به باور من «رنفیلد» نباید روایت مدرنی از دراکولا باشد؛ چرا که اغلب پتانسیلهای یک فیلم کلاسیکِ برام استوکری را دارد. از نگاهی دیگر وقتی فیلمنامه «رنفیلد» را میخوانیم شعور مخاطب در آن به چالش کشیده میشود و این شعور هرگز با زرق و برق هالیوودی و نورپردازی آخرالزمانی پُر نخواهد شد. شکل ایجاد هیجان: اکشنها و مبارزات، امروزی اما همچنان تسخیرگری کُنت کلاسیک و استوکری است.آکوآفینا در نقش یک پلیسِ سطح پایین اما وظیفهشناس که در یک مبارزه نهچندان صلحجویانه با «رنفیلد» آشنا میشود اصلا مال چنین نقشی نیست و بار کمدی فیلم را به حشو اَدبی تبدیل میکند. متفاوت است ساخت کمدی از روی کمیک با کمدی آسیاییِ دستوپا چلفتی. به مراتب ترکیب غلطی این دو در تضاد با یکدیگر ایجاد میکنند چگونه دراکولایی که خونآشام است با اِدعای شرارت از سوی تدی لوبو خاموش میشود؟! و...