
دستگیری یک آدمکش فیلمی که شدیدا بیننده جدی سینما را به یاد «هفت» فینچر میاندازد، کارآگاه بازی بزرگی برای دامیان سیفرون به حساب میآید. شناخت در سینما همواره باید بیش از آنکه مسئله مخاطب از قصه و چگونگیهای درون آن باشد، باید تبدیل به دغدغه مولف برای ترویج سبک داستانگویی خود شود. شناخت سیفرون از معمای درونی قصهی خود اگر بیشتر فینچر نباشد کمتر نیست و باید این نکته را اضافه کنم که قصه، آگاتا کریستی گونه به حل معمای خود میپردازد؛ هرچند سینمای هالیوود نمیتواند مانند سالهای ابتدایی ظهورش قصهگو باشد. بیننده در فیلمِ «دستگیری یک آدمکش» دچار فعالیت ذهنی شده که قرار است رو دست بخورد اما این یکه خوردن از قصه چیزی به معمای درونی آن اضافه نمیکند و باید اعتراف کرد همانطوری که سیدنی شلدون در رُمان «از رویاهایت برایم بگو» به دنبال ایجاد راهحل ذهنی برای معمای خود است، مولف در فیلم مورد بحث نیز تماما قصه و ذهن کنجکاو درون آن را به دست بیننده میسپارد تا گرهگشایی کند. فیلم آغاز نولانی خود را که پُر از تعلیق است با آتیشبازی در شب گره میزند و نشان میدهد چگونه 29 نفر با ضرب یک گلوله تمام کننده کشته شدهاند. اولین مواجهه بیننده با کارآگاه فیلم، النور، یک رویارویی دمدستی است. پلیسی که وارد کافه میشود تا یک زن مست مزاحم، به باور صاحب مغازه، را بیرون اندازد. بعد میبینیم که او بدون ماسک وارد مکانی پر از دود و آتشسوزی میشود و اولین مواجههاش با کارآگاه تازه منتقل شده شکل میگیرد. دیالوگ برتر فیلم هنگامی است که و...