
هنر بهانهای است برای تحمل رنج زیستن و هنرمند خودِ رنج است. «درون» فیلم کاتسوپیس یک معادله چند مجهول برای چگونگی تحمل این رنج است. اگرچه هنوز حالم از خودکشی پوراحمد گرفته و دست و دلم برای نوشتن درباره سینما نمیرود اما همچنان هنر است که این گرفتگی حال را تحمل پذیر میکند. فیلم مذکور نه به خاطر ویلیام دافو و نه برای آثار هنری گنجانده شده در میزانسن آن مهم نیست؛ بلکه نتیجهگیری آن بینهایت ارزشمندتر از خیالپردازیهایی است که یک نقاش بر روی بوم کشیده. تنها چیزی که ارزش دزدیدن دارد اثر هنری است به شرطی که درک دزد بیشتر از هنرمند باشد. وقتی که دافو گردنبند را به گردن میآویزد و روبه پرتره از خود متشکر است اولین گره فکری یک منتقد آثار هنری را باز میکند. فیلم با ترکهای نولانی شروع میشود؛ دزدی که توسط بیسیم با دوستان هکرش در ارتباط است و سیستم امنیتی خانه را دور میزند تا آنکه و... فیلم خط و ربط داستانی سادهای به خود میگیرد و اهمیت ادبی آن به آثار هنری گنجانده شده در میزانسن و تا حدودی دکوپاژ کارگردان است. کاتسوپیس نورپردازیهای بلید رانری خود را بر بومها و پرترهها میتاباند و حتی مازوخیسموار بوق هشدار خطای سیستم امنیت خانه را به صدا درمیآورد و هنگامی که دافو سیم آن را قطع میکند بیننده با خود میگوید ای کاش زودتر این کار را میکردی. هیچ سنخیتی بین آثار هنری و...