
بیمصرفها در 4 سری خود اوج تلاش هالیوود برای رسیدن به سینمای الکن را نشان میدهد. سینمایی که سراسر جلوههای ویژه و اعمال شاقه باشد و داستان تنها بهانهای برای نمایش قدرت عدهای شود واقعا عاجزانه از مخاطب تکدیگری میکند. اسکات وا به عنوان کارگردان، ارزشی از سینما به نمایش نگذاشته بلکه مدام در حال بیان ضدارزشها در سینما است. استالونه هم دیگر آن رمبوی کماندار و جذاب نیست. استاتهام که مانکن و ویترین فیلمهای اکشن هالیوودی است. سینمایی که با ایجاد ترحم برانگیزی و فریب سعی در ترغیب مخاطب برای استقبال از محصول خود دارد سینمای واقعا عاجزی است. از سوی دیگر ما نمیتوانیم عقبه هالیوود و برخی از بازیگران این فیلم را نادیده بگیریم و فیلم را با زبان و حال خود مقایسه کنیم. در واقع کسانی که به تماشای این فیلم مینشینند به خاطر یادوارهای است که از استارهای آن در ذهن دارند. اگرچه نتوانستم فیلم را تا انتها تحمل کنم و تحمل کردنش هم قطعا تاثیری روی یادداشتم نمیگذاشت اما این مهم را یادآور میشوم که کارکرد قصه در سینما مانند کارکرد خون در رگهای ما است. اگر «بیمصرفها» را بگذارند و در کنار آن حق انتخاب بدهند که این فیلم را میتوانی ببینی و یا «داستان پلیس» از جکی چان را قطعا دومی را انتخاب خواهم کرد. سینمایی که داستانی پویا نداشته باشد فقط به درد زمان خود آن هم در یک مقطع معلوم میخورد و...