
سرباز انیمیشن کوتاهی ساختهی مکتب حاجقاسم یک پویانماییِ جدّی در خلقِ قهرمانِ ملّی و اخلاقی است. با توجّه به اینکه گرایشِ سینمایی من انیمیشن بوده به جرأت میتوانم نگاهِ عُمقیِ کارگردان بر ایجاد درامی فانتزی – حماسی و تخیلی را ستایش کنم چرا که بعد از تماشای چند سکانس از این پویانمایی شکلی از وطن برای تماشاگرِ ایرانی پدیدار خواهد شد که بدونِ تکیه بر تالیفاسدهای تخیلی و اخلاقیِ پیکسار و دیزنزی از کاراکترها و شخصیتهای پارسی میتواند تعلیق دریافت کند. این وطن از رستم تا میرزا کوچکخان هم ادامه دارد و تیرِ آرش کمانگیر گوش به فرمانِ قاسم سلیمانیها است. منطقِ مبارزهجویی با نیروی شرّ در ادبیاتِ دراماتیک وقتی به تعلیقی همسوی یک ایدئولوژی تبدیل میشود که نیروی خیر در آن شکلِ معاصر به خود گرفته باشد. ما در حالِ تماشای تمامیّتِ تفکرِ ایرانی هستیم که با سوار شدن بر موجِ تکنولوژیِ روز و رسانهای جهانشمول از جنس «ارباب حلقهها» پیتر جکسون و تالکین، تولید شده. این رسانه گُفتمان با بینندهی امروزِ جامعهی ایرانی را خوب بلد است. دختری که حاجقاسم او را از نیشِ دندانهای تیزِ دشمن نجات میدهد و با یک پزشک به سمتِ شهر میفرستد، ایران نام دارد. این دختر نمادِ شرف و آبروی یک مرد است. فیلم خیرِ تولید کردهاش را از جنس ایران و ایرانیان ساخته؛ کسانی که نمیجنگند تا دوباره پادشاهی به تخت بنشیند بلکه میجنگند تا دختران این سرزمین هرچه آزادتر و در امنیتِ بیشتر باشند.
این سوءتیتر را از شاهکار موسیقاییِ انتظامی وام گرفتم. شخصیتی که فکر میکنم جای خالیاش در این پویانمایی به شدت احساس میشود. «سرباز» ریتم و تمپویِ جذّابی در تدارکاتِ تصویری ایجاد کرده و من احساس میکنم این جذابیت یک موسیقیِ اُرگانیک کم دارد. به نگاه و حضورِ میدانیِ شخصیتها در این اثر دقّت کنید. تنها جایی که رستم با آدابِ موسیقایی در صحنه قرار میگیرد، هنگامی است که او میخواهد بمبهایی را بر بالای کوه اندازد و با چرخ زدنِ او موسیقیای میشنویم که علاوهبر یادآوریِ «قیصر» کیمیایی، ارتباطِ نَسَبیای با شجاعتِ او در میدانِ جنگ دارد؛ در مابقیِ سکانسها، مخصوصاً پلانهای حاجقاسم، موسیقی بر این پویانمایی ننشسته و...
متن کامل را در مجله اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.