ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

نقد فیلم slingshot

قلاب‌سنگ فیلمی از میکل هوفسترم یک تداعیِ غیرارادی از لحظاتی است که هیچ‌ربطی به عاشقانه‌ها‌ و فریب خوردن در آن ندارد. از نظر فُرمیک هم چُنین ایده‌ای مشتبه شده از «سولاریس» آندری تارکوفسکی است که مفاهیمی نادرست از «2001: ادیسه فضایی» استنلی کوبریک کسب کرده و در جاهایی تنه بر اندام کریستوفر نولان و «در میان ستاره‌ای» می‌زند. اولین ایرادِ بنیادیِ فیلم مورد بحث عدم رعایت صحیح قانونِ زمان و پروتکل‌های آن است. کسی که چند فیلم در رابطه فضا و زمان دیده باشد به راحتی می‌تواند حدس بزند که چرا قصه از پرسوناژ اول فیلم، جان با بازیِ کیسی افلک، می‌خواهد بی‌سیم‌ها و ارتباطات رادیویی را تعمیر کند؛ من این فکت فیلم را دوست داشتم که در پایان قهرمان داستان به حرف معشوقه‌اش، زویی با بازیِ امیلی بیچام، باور می‌کند و از آن سفینه خارج می‌شود اما قطعا داروهای خواب‌آور نمی‌توانند زمانِ نسبی و زمانِ قطعی را دستکاری کنند چرا که در فلاش‌بک‌های فیلم ما یک ارتباطی را می‌بینیم که قبل از عاشقانه بودن، هرکسی که تنها است را می‌تواند به آن فریب دهد. انتظار من از سازنده‌ی مقتبسِ استیون کینگ در 1408 خیلی بیشتر از فیلمی‌ است که پایانش را بیدهایی رقم بزنند که به سمت نور پرواز می‌کنند و...

برای مطالعه متن کامل از لینک زیر استفاده کنید.

https://longtake.ir/mag/?p=25353

برای تماشای ویدئوی مرتبط از لینک زیر استفاده کنید.

https://aparat.com/v/bpon629

فیلمسینما
۱
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید