
پنجه آهنی فیلمی از شان دورکین که سر و شکل یک بیوگرافی ورزشی به خود گرفته، دراماتیک و سینما بلد است. قصه کوین فون اریش برای تماشاگر اصلا مهم نیست اما قصه مردی که ورزشکار است و با زندگی در رقابت و روی ترامبولینگ عرق ریزان به دشمن خود ضربه میزند جذابیت خاصی پیدا خواهد کرد. پلات فیلم یک معادله دو مجهولی میان پدر و مادر این قصه برقرار خواهد کرد اما در کل این اشل اجازه جاهطلبی بیشتر و ورود به حوزه موسیقی را خواهد داد. وقتی در سینما رویدادی به نام بیوگرافی ورزشی رخ میدهد شکل ظاهری آن را نمیتوانیم جدای از ورزش و موسیقی نشان دهیم، به همین خاطر است که «پنجه آهنی» قطعا یک فیلم ورزشی و قطعا یک فیلم در ستایش موسیقی است. در سکانس ابتدایی ما ورزشکاری را در رینگ میبینیم که به قصد کش رقیبش را کتک میزند. با همه سناریوهایی که کشتی کج دارد اما نباید از بخش رقابتی و ورزشی آن غافل شد و قطعا رقابت در این ورزش به ظاهر خشن اولویت است. این رقابت اگر هم به ظاهر به وجود آید، پدر خانوادهای که سه فرزند دارد و در ادامه همسرش به او خرده میگیرد که چرا زیر قرض رفتی و این ماشین را خریدی و او در کمال خونسردی پاسخ میدهد که نگران نباش و...، یعنی فیلم ارزش دیدن دارد. با سیاه و سفید کردن تصویر و ایجاد توهم کلاسیک در ظاهر آن نمیتوان فیلمی از قدیمها ساخت. «پنجه آهنی» علاوهبر توسل به این فکت رفتار و ارتباطات در زمان روایی خود را مورد مداقه قرار میدهد. فیلمنامه قرار نیست فقط ورزشی باشد و ابعاد نئوفرماتیک خود را در لحظه نمایان میکند و...