
هتل فیلمی از مسعود اطیابی که ید طولایی در سینمای بدنه ایران دارد، منزجر کننده و خطرناک است. فیلم به خودی خود از یک فیلمسازی است که شبیه مارول برای سینمای ایران عمل میکند. فیلمسازی که هدفش گیشه و سرگرمی مخاطب به هر قیمتی است. فرقی ندارد شما از چه زاویهای به داستان و حکایت این فیلم بنگرید، در هر صورت مجبور به تبسم خواهید شد و این تبسم نه از روی لذت فرهنگی بلکه از روی ناآگاهی و کمبود است. اصلا مهم نیست که مثلا پیمان قاسم خانی در مورد فیلم چه گفته یا روزنامه خراسان چرا از فیلم بد نوشته. مهم این است که «هتل» هم مانند «فسیل» کار خودش را میکند و از آب گِل آلود ماهی میگیرد. فرهنگ در سینمای ایران ریخت مضمونی پیدا نکرده و این مهم باعث خواهد شد ما با داستانهایی روبهرو شویم که عمیقا تعصبات فرهنگی خودی را نقض و باورهای فرهنگی اغیار را تزریق میکنند. مادامی که حوصله فیلم دیدن یا سینما رفتن را ندارم به این موضوع فکر میکنم که چرا سینما باید حال من را خوب کند و چگونه یک فیلمساز میتواند در راستای خوب کردن حال مخاطب حرکت کند؟ وظیفه سینما مانند یک پارک شهربازی نیست که صرفا صعودی مفرح داشته باشد. وظیفه سینما تفکر در راستای سرگرم کردن است. اکنون اما با سینمایی، مشخصا «هتل» و «فسیل»، روبهرو هستیم که از درون درحال کمک به فروپاشی نطام فرهنگی در کشور هستند. بله ما در دوران گذار فرهنگی و ستایش مدرنیته با توسل به تکنولوژی و پیشرفت آن هستیم اما این امر نباید باعث شود آداب خوب باقی مانده از یک فرهنگ مورد تمسخر قرار گیرد. مسئله من با سینمایی که شوخیهای جنسی را مانند شوخیهای پُشت وانتی بیان میکند و...