ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۱۷ روز پیش

نقد فیلم «من می‌ترسم» به بهانه‌ی اکران

من می‌ترسم به کارگردانیِ بهنام بهزادی اثری متزلزل در ایجاد دیالکتیکِ نقادانه‌ی اجتماعی است که با لحنِ الکنِ خود درام را به کِشمَکِشِ کاذب کشانده. فیلم تا نیمه‌اش خسته کننده و حوصله سَربَر است. از وقتی که ما متوجّه می‌شویم مهندسِ پُرنفوذِ ریاکار، امیر جعفری، پُشتِ تمام این ماجراهایی بوده که برای بهمن، پوریا رحیمی‌سام، رُخ می‌داده و از نغمه، ستاره پسیانی، به عنوان رابطِ عشقی و طُعمه‌ی جنایی استفاده می‌کرده، موتور فیلم شروع به حرکت می‌کند و این در صورتی است که ما باید از ابتدا بفهمیم شُغلِ بهمن چه بوده و اصلاً چرا مغازه‌ی او پلمپ شده و چرا به زندان اُفتاده؟. مغازه داری که روی پارچه تذهیب و شعر حک می‌کند، شعرِ نو می‌گوید و ظاهراً پرستیژِ انتلکتوئلی دارد چرا باید نسیم، الناز شاکردوست، را که قبلاً هدفِ عشقیِ مهندس بوده انتخاب کند؟ و اصلاً چرا نسیم می‌خواهد برود و مدام از این می‌ترسد که نکند عُلقه‌ای جا گذاشته باشد؟ فیلم اگر هم سانسور شده باشد چِفت و بستِ دُرستِ دراماتیک ندارد و ارتباط ضمنی و شهودیِ کاراکترها با یکدیگر نه چرایی دارد و نه چگونگی. پرستیژِ شاعرانه‌ی بهمن و بعد خودکشیِ او منِ فیلم‌بین را به یادِ «نیم رخ‌ها»ی ایرج کریمی، می‌اندازد و ساختارِ آن شباهتی فُرمیک به «شب‌های روشن» مؤتمن، دارد. سینمای ایران دُچار استیصال در قصّه‌گویی و سرگرم کردنِ درست بیننده است. فیلم‌سازان هنوز نتوانسته‌اند فیلمی مانند «شمال از شمال غربی» هیچکاک، بسازند تا تماشاگر جذابیّتِ مرگبار سینما را احساس کند.

دخترِ فقیر و هالو

نقشِ پسیانی در «من می‌ترسم» انبوهی از عدمِ امنیتِ روانی و اجتماعی افراد در چُنین مدیومی را مُنعکس می‌کند. این عدمِ نظم که نوعِ بورژوازیِ آن را در سریال «زخم کاری» مهدویان، می‌بینیم برای ما ثابت می‌کند اساسِ قانون در کشورْ مالِ آدم‌های پُرنفوذ است نه فقیر و فقرا. البته این نقد در استحاله‌گویی‌ها شکل ایماژی به خود می‌گیرد امّا غیرِ ممکن است آن را به شکلِ زیسته در سینما تبدیل کرد چرا که سینما می‌تواند نقد کند امّا نقضِ اکثریتی هرگز باعثِ تعلیقِ دراماتیک نخواهد شد. دختری که گوشی‌اش را می‌دزدند، فایل‌های پاک شده‌ی آن توسط آن مردِ شاعر، بهمن، ریکاوری می‌شود و بعد این مردِ انتلکتوئل از همان فایل‌ها سوءاستفاده می‌کند تا مثلا از مهندس انتقام گرفته باشد. قانون در این مملکتِ فرضی کجا است؟ و...

متن کامل را مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.

سینمای ایرانترسنقد فیلمالناز شاکردوستخشم
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید