ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

نقد فیلم «صد سال به این سال‌ها» به بهانه‌ی اکران آنلاین

صد سال به این سال‌ها به کارگردانی سامان مقدم که پس از چند سال از توقیف درآمد سینمای ضعیف و عجولانه‌ای است که در بسیاری از سکانس‌ها به فیلمفارسی تنه می‌زند. رفیع، رضاکیانیان، ایران، فاطمه معتمدآریا و امین، پرویز پرستویی سه ضلعِ یک مثلثِ پُر ابهام هستند که جنبه‌ی خیانت در آن بالاتر از شخصی‌سازی و سفیدشویی از سال‌های قبل از انقلابِ فرهنگی است. برداشتِ غلط از سال‌های قبل از انقلاب نقشِ بسیار جدّی‌تری در این‌روزهای نمایشِ خانگی بازی می‌کند تا حدّی که رقصِ زن، در «کلاغ» مهدویان، نمونه‌ی عادّی‌سازی شده‌ی آن است. مسئله‌ی من با سناریو در برخوردِ آکادمیک با آن نیست بلکه مابه‌ازای وجودیِ آن در جامعه غرب‌زده‌ی سینمای ایران است. این مابه‌از ربطی به جامعه‌ی 19 سالِ قبلِ ایران ندارد ولی شکلِ انحرافاتِ اخلاقی و پوششی در آن به دورانِ معاصر خوب می‌چسبد؛ نمایش خیالی از سال‌های قبل از انقلاب و نمایشِ اگزوتیک از جامعه‌ی امروز در این فیلم دیده می‌شود. از عنوان فیلم شروع می‌کنم که به نحوی در حالِ دوقطبی‌سازیِ پسین و پیشین است. دوقطبی‌هایی که کاباره ساختن را خوب بلدند و این انتقاد را به بچه مسلمان‌ها دارند که چرا آنجایی را که دو زوج مراسم سالگردِ ازدواجشان را جشن گرفتند با کوکتل ملوتوف آتش می‌زنید؟ در واقع سینمایی که مقدم از چهره‌ی جامعه در آن سال‌ها ساخته اشاره می‌کند که انقلاب در ایران فرهنگی نبوده بلکه با زور و آتش و خراب کردن جشن و سرور اتفاق اُفتاده.

صبرِ زرد

رفیع عاشقِ ایران بوده یا امین سر و سرّی با ایران داشته؟ فیلم یک مباحثه‌ی خصوصی را به میدانِ سیاست و ولنگاریِ فرهنگی می‌کشاند. «صد سال به این سال‌ها» محصولی از اُپوزیسیونِ داخلی است که ماجراهایی عاشقانه دارد و همچنان بازی دهنده‌ی دو جناح سیاسی. هرچند دیگر استفاده از مشروباتِ الکلی و گوش دادن به صدای زنان و مردانِ غرب‌زده مانعِ پخش یک اثرِ سینمایی در ایران نخواهد شد و پیش‌بینی می‌شود فیلمفارسی‌هایی که پُر از صحنه‌های اینچنینی و اِروتیک هستند به راحتی در دسترسِ عموم قرار گیرند. سفیدشویی از ساواک، کرواتی‌های بی‌غیرت، عشقِ غربیِ ولنگار، مقایسه‌ی نابلدانه و ناعادلانه قبل و بعدِ انقلاب با هم نیز صورتِ فرهنگِ اسلامی – ایرانی را در انواعِ پلتفُرم‌ها مخدوش می‌کند و علاوه‌بر همه‌ی اینها حق می‌دهد به حسرت‌السلطنه تا از عمو ترامپ بخواهد روی سر کودکانِ ایرانی بمب بریزد و...

متن کامل را در مجله اینترنتی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.

انقلاب ایرانسینمای ایرانفرهنگ ایرانینقد فیلم
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید