ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۸ روز پیش

نقد فیلم «ساعت پربیننده»

ساعت پربیننده به کارگردانیِ لنس اوپنهایم نشخوارِ اطلاعاتیِ میدانی در بازسازیِ نقضِ حریمِ خصوصیِ افراد بواسطه‌ی چَت‌های اینترنتی است. کشفِ زنجیره‌ی داستان بواسطه‌ی بازسازیِ تصویری رئالیته از یک قرارِ اینترنتی محقق نمی‌شود و این بزرگترین نقدی است که من بر این اثر وارد دارم چرا که موقعیت‌های ساخته شده برای رویاروییِ افراد با فردی که مخاطبِ حرف زدن آنها است هرگز به گفت‌وگوهایی پینگ پُنگی ختم نخواهد شد. فیلمْ حریمِ خصوصیِ افراد را به اندازه‌ای نقض می‌کند که در نهایت جنسیت فردِ مکالمه‌گر برای بیننده مهم نخواهد بود بلکه رفتارِ او بواسطه‌ی میزان پایبندی‌اش به اخلاقیات است که مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. مشخصاً در ابتدا مردی را زیر نظر داریم که با دختری 13 ساله چت می‌کند و بعد آقای مجری، پتینسون، از پله‌ها، مانند پُلیس‌های دزد به دام انداخته، پایین می‌آید و خود را پدر آن دختر معرفی می‌کند. فارغ از آنکه دوربین چندین بار مدیومِ pov خود را تغییر می‌دهد و منِ بیننده نباید سوژه را از کادرِ رکوردِ تلوزیونی ببینم، باید به این نکته اشاره کنم که فرسایشِ رفتاریِ افراد هنگامی که می‌دانند ناظری بر عملکردِ مجریانه‌ی آنها وجود دارد با هنگامی که مکانی را برای هر عملِ غیرِ اخلاقی‌ای اَمن می‌بینند، متفاوت خواهد بود. متأسفانه آقای مجری، شخصیت هنسن در فیلم، نمی‌تواند بر هیجان خود کنترلی داشته باشد و این عدمِ کنترل از عدمِ شناختِ کارگردان از تفاوت در یک نمایش بازسازی شده و رئالیته با حقیقتِ ماجرا خبر می‌دهد.

تفاوت چت و دیالوگ

هنگامی که با سوژه‌ای چت می‌کنیم که جنسیت و نیت او مشخص نیست همین ناشناخته‌ها برای آن سوژه نیز وجود خواهند داشت تا جایی که او هم در انتخاب کلمات دقت می‌کند. دیالوگ از رویاروییِ دو فرد، دو سوژه، شکل می‌گیرد که در «ساعت پربیننده» چُنین ساختاری دیده نمی‌شود و دوربین به عنون متکلم وحده از یک ماجرای بازسازی شده فیلم بر می‌دارد. گُفتمانِ هنسن با پلام چیزی را تغییر نمی‌دهد و تنها به او این اطمینان را خواهد داد که مثلاً شبکه‌ی NBC در هر صورتی تلاش تو را در نظر خواهد گرفت که این فُرمِ ذهنی مانند پلانی است که اندی بندر، تهیه کننده در فیلم، به پلام قُرص های ضدِّ درد می‌دهد تا او اشک نریزد. چتِ اینترنتی باعثِ ایمپرشن‌ها و ویوهای بیشتر خواهد شد و در یک دیالوگِ دراماتیک به دلیل افشای شخصیتِ افراد چُنین فکت‌های رباتیکی وجود ندارد و...

متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.

حریم خصوصینقد فیلماخلاق
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید