
دشمن فیلمی از گارث دیویس یک توهم است یا تخیل؟ آنچه فیلم را در معرض ستایش قرار میدهد هشدار برای نابودی زمین در سالهای بعد مثل 2065 است و آنچه فیلم را از هر نظر نامتعارف کرده انگیزهای است که ما از زیستن در سالهای بعد باید داشته باشیم. وقتی عشق هم برای زیستن چارهی کار نباشد دیگر در هیچ فضایی نمیتوان رشد کرد چه برسد در سیارهای به غیر از زمین. بازی سرشه رونان، هنریتا، همچنان یک بازی آکادمیک با محوریت قراردادهای رفتاری است. ما در درام باید به یک نقطه عطف برسیم و آن نقطه در پلانهای ابتدایی فیلم هنگام حمام کردن او روی میدهد. از همین رو هنگامی که سینمای فیلم را جدای از توهمات ساختاری بررسی میکنیم به این نتیجه میرسیم که بازیگران همچنان با زبان تفکر و همچنین زبان بدن امروزی نقشی را در آینده ایفا میکنند. فیلم «پلیس آهنی 2014» ژوزه پادیلا را به یاد آورید. فیلم دیترویتی دارد که به شدت امروزی است اما آدمها و فضاهای فیلم در آینده رخ میدهند. اگرچه فیلم تخیلی زیبا در جهت منفعت طلبی آمریکا را به نمایش میگذارد اما نقطه ضعف مشترک «دشمن» و «پلیس آهنی 2014» در چگونگی دگردیسی نهفته شده. غریبهای که وارد منزل یک زوج میشود و همسر هنریتا را به نوعی دعوت اجباری به سفر میکند چه نسبتی با زمان آینده و حالْ در سینما دارد؟ سینمای امروز جدای از فرافکنی در مورد زمان، شناخت تصنعی از آن را چراغ راه خویش قرار داده. ما نمیدانیم این زمانی که سینما از آن صحبت میکند چقدر دور یا چقدر نزدیک است و فقط میتوان مراقب زمانی که در حال روبه جلو رفتن است بود که مبادا مانند توهمات سینمایی آن بشود. نماد در سینما وجود مفهومی ندارد اما کاربرد بسیار زیادی در ظاهرسازی برای پیشبرد قصه خواهد داشت و...