
بیدار به کارگردانی حسین دوماری لجنزاری از درام در مُنحنیِ سناریو نویسی و فرهنگِ ایرانی است. فیلم به زنانگی توهین میکند تا حدّی که انتقام را، با برداشتی معکوس و اشتباه از اتتلوِ شکسپیر، سرلوحهی روابطی پیچیده کرده. این روابط باید بعد از ماجرا و اتفاق بوجود آیند که به غلط از سوی مؤلف قبل از کشفِ گره و سرِ نخ، بیننده با آن روبرو میشود. فیلم مسئله ندارد بلکه حساسیتی کاذب را سیبلِ قصّهی خود میکند. سماء، آناهیتا افشار، قُربانیای که همچنان تا پایان مشخص نیست به او واقعاً تجاوز شده یا فقط تعرض به او صورت گرفته، وارد ماجرایی میشود که بعد کشف میکند عطا، محمدرضا فروتن، برای بدست آوردن عشق و احساسِ او نسبت به خودش راه انداخته. این وسط یوسف، شهاب حسینی، پسرخالهای که در گذشته خواستگارِ او بوده در این کشف به او کمک میکند. عطا برای لو نرفتنِ خود فکرِ همهجا را میکند غیر از اینکه، تازه مُرده زیرِ آب میرود نه آنکه روی آب بماند. این مهم را سماء با دیدنِ مرگِ ماهیها بیاد میآورد و... مسئلهی من با فرهنگ و مِتُدِ فیلمنامه یکی دو تا نیست که در ادامه به اشاره خواهم کرد. ابتدا از این مسئله شروع میکنم که خانم دکتر به دورغ هفتهی بارداریِ خانم را به عطا میگوید و بعد این دیالوگ شنیده میشود که: سِقط جنین برای تو خطرناک است، با توجه به سقطهایی که در گذشته انجام دادهای.
پرسشِ اصلی اینگونه بوجود میآید که آیا انتقام میتواند موضوعی را که سماء به آن پی برده و عطا، همسرش، آن را برنامهریزی کرده پاک کند؟ یا این پدیده خود تالیفاسدی تازه از اخلاقِ انسانی را بزرگنمایی خواهد کرد؟ پُرسش بعدی این است که چرا یوسف به سماء کمک میکند؟ آیا سِقطِ قبلی ربطی به او داشته؟ ارتباطِ عطا با آن کارگری که از گلخانه بیروناش کرد فقط با یک سرکیسه کردنِ ساده تمام شُد؟ آیا انتقام شُعلهی عشقِ عطا را خاموش خواهد کرد یا با مرگِ فرزاد توسط او همهچیز تمام شده؟ فیلمنامه با یک پایانِ وِل تمامِ این سوالات را بدون پاسخ رها میکند و باعثِ استیصالِ بیننده خواهد شد و...
متن کامل را مجلهی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.