ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

نقد فیلم «بی‌داد» به بهانه‌ی انتشار و ساخت غیرقانونی

بی‌داد ساخته‌ی سهیل بیرقی فیلمِ ضدِّ فرهنگ است. سینمایی که در آن بازیِ بی‌نظیرِ امیر جدیدی را داریم و یک لیلیِ رشیدی خیلی بد. نگاهِ سینمای ایران به مسئله‌ی فرهنگِ دینی به یک مبارزه‌ی سیاسی تبدیل شده. فارغ از اینکه زنان در آن از شکلِ مبارازاتِ فمینیستی به عُریان‌گری شیفت پیدا کرده‌اند، تا جایی که ادرار کردنِ یک مرد را با افتخار تماشا می‌کنند، باید این مهم را در نظر داشته باشیم که سینمای بیرقی مرعوبِ مناسباتِ اجتماعی نسل‌ها شده و در بسیاری از لحظات تالی‌فاسدهای عمیقِ رسانه‌های معاند و وایرال شدن در فضاهای مسمومِ مجازی را به دفاع از فلسفه‌ی ارزشی: وطن، زن، صدا و آبادی ترجیح می‌دهد. مسئله‌ی اساسیِ من با گردن‌آویز شخصیت، ستی، است. نمادی از وطن که پشت و رو شده و حتی هنگامِ درگیریِ فیزیکی با آن مأمور ادامه پیدا می‌کند. قبل از اینکه چراییِ این نماد را مورد مداقه قرار دهم باید این را بنویسم که نیروی انتظامیِ ایران دست روی زن بلند نمی‌کند و از زن هم کتک نمی‌خورد که متأسفانه در این فیلم این دو فکتِ ارجاعی را بی‌رحمانه و متضاد می‌بینیم. نماد ایران به دست‌مایه‌ای برای فرار از واقعیت تبدیل شده. واقعیتی که مردی بی‌حیا را در کنار زنی بی‌حیاتر نشان می‌دهد، صدای دختری از نسلِ Z را مورد حمایتِ افکار و رسانه‌های ضدِّ انقلاب می‌داند و با گردن‌آویزی نمادگونه از وطن از همه‌ی پرسش‌ها فرار می‌کند. دیالوگ‌هایی که میانِ جدیدی و ضابطیان رد و بدل می‌شود مالِ ایران و ایرانی نیست.

*نسلِ پُرعُقده

نسل Z کجای این درام قرار دارد؟. متنی که قرار است مسئله‌ی امروزِ آدم‌هایی باشد که پشتوانه‌ی نسلِ پُرعُقده و همواره مستِ خود را دارد چگونه می‌تواند به جزئیاتِ درام مانند آزادانه خواندن و ارتباطِ نامشروع با جنس مخالف فکر کند؟. فیلم استیصال در پرداختِ قصّه‌اش را از اُپِنینگِ خود دارد، حمیرا، رشیدی، که از مستی بی‌هوش شده را می‌بینیم که دخترش، ستی، او را حمل می‌کند و بعد این پلان کات می‌خورد به وضو گرفتنِ خانمی که گویی کاره‌ای در وزارت ارشاد است. «بی‌داد» شکلِ صحیحی از سینما ارائه نداده. سینمایی که مدام دوربین روی دست‌اش به غلط از پُشتِ سَر شخصیت را دنبال می‌کند، میزان‌سن‌اش هیچ ربطی به فضای ایران و موسیقیِ زیر زمینی ندارد، مخصوصاً وقتی ستی می‌رود که در باشگاهی بخواند گویی آن باشگاه در دُبی آماده شده و چهره‌پردازی‌اش در حدِّ آن است که دختری جلوی آینه قیچی را در دست گیرد و موهای خود را کوتاه کند و...

متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.

سینمای ایراننیروی انتظامیوزارت ارشادفرهنگنقد فیلم
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید