
انگلستان محق است، باید زمین و داراییهایش را پس بگیرد. «بودیکا: ملکه جنگ» همین پیام را دارد و این پیام خیلی دراماتیک به مخاطب هدف تزریق میشود. اثر سینمایی جسی وی جانسون که خود بدلکار است و میداند چگونه اکشن را بسازد تا بر بیننده تاثیر بگذارد، عمیقا متاثر از دارایی سیاسی - تاریخی غرب از جنگها صلیبی است. اگر به زمان رجوع کنیم به خوبی میتوان یافت که چرا انگلستان با ایتالیا بر سر زمینهایی حاصلخیز جنگ دارد و چرا مثلا عدهای معتقدند تا یک منجیِ جنگجوی زن از راه میرسد و همه را نجات میدهد. وقتی مرد بودیکا در فیلم زانو میزند و انگشتر و دست فرمانده رومی را میبوسد ما چارهای جز دلسوزاندن برای انگلیسیها نداریم؛ کمی قبل دیدیم که مرد انگلیسی خانواده دوست است و همسرش از او حرف شنوی دارد. سینما برای غرب بهانهای است تا به خواستگاههای سیاسی و تاریخی خود میانبری بزند. ببینید انگلستان بیچاره چگونه برای پس گرفتن سرزمینهایش میجنگد؟! اگرچه از نظر سینمایی، میزانسن، دوربین، قصه و... فیلم حرفهای جدی برای گفتن دارد اما همچنان نمیتوان اُبژهی درونی و پیام آن را نادیده گرفت. این جنگ رسانهای برای تصاحب اندیشهها است. همانهایی که از رژیم کودککُش اسرائیل حمایت میکنند دقیقا همانهایی هستند که از خروجی چنین فیلمهایی حمایت میکنند. این یک شانتاژ سینمایی است. اگرچه مستندهایی هم که در این زمینه ساخته میشود گاه نوعی گُل بهخودی محسوب خواهند شد اما باید در نظر داشت که و...