
شورش ساختهی ژان فرانسوا ریشه فیلمی سفارشی در جهت ایجاد توهم توطئهی اُقیانوسی علیه غرب است. فیلمی که رگ و ریشههای اکشنِ خود را از ذائقهی هراسانی به نامِ دزدانِ دریایی سومالی دریافت میکند؛ اگرچه این راهزنانِ دریایی ارتباط مستقیمی با خاورمیانه و خلیجِ همیشگیِ فارس ندارند امّا به مراتب برای تماشاگر این پُرسشِ غیرارادی رُخ میدهد که: چرا همواره این نیروی دریایی آمریکا است که به مبارزه با قاچاقچیانِ انسان در تایلند، مالزی، اندونزی و... میپردازد؟. اگرچه استاتهام یکی از آن «بیمصرفها»ی استالونه، است و افسانهی اکشنِ او پس از سری فیلمهای «ترانسپورتر» پایان یافته امّا همچنان گرانِشِ بینندگان به حضورِ او در یک اثرِ سینمایی تجارتِ این هنر را به عنوان یک صنعتِ سرگرم کننده افزایش خواهد داد. فیلم با استفاده از زیر متنِ «کاپتان فلیپس» پل گرینگرس، سعی دارد فیلمنامهای را وصله پینه کند که شاخصههای صعودی و نزولی در یک درام را رعایت نکرده. ابتدای فیلم هیچ ربطی به میانه و انتهای داستان پیدا نمیکند و شخصیت نه تنها گامی برای انتقام بر نمیدارد بلکه مبارزهی او بیشتر یک نمایشِ کُشتیکجی به سبک هالیوود است تا دفعِ شرّ. استاتهام اتفاقاً بسیار تواناییِ بدوش کشیدنِ مُنحنیِ شخصیت را دارد امّا تا به امروز به غیر از گای ریچی «قاپ زنی» 2000، شخصیتی مُنحصر به فرد از او دیده نشده و مشخصاً در فیلمِ مورد بحث نیز آنابل والیس پرداختش جای بهتری در داستان دارد تا بادیگاردی که رئیساش را کُشته باشند.
شاخصهی اصلی و بدویِ یک اثرِ اکشن، ایجاد تمامیت قدرت نسبت به یکی از دو نیروی خیر یا شر است. در «شورش» این تمامیتْ تعمیمِ لحظهای نخواهد یافت و برای درکِ ماجرا نیاز به حدس و گُمانهای بیننده داریم که هر تماشاگر با توجّه به سلیقهی عامهاش میتواند درک متفاوتی از اثر داشته باشد. پُر واضح است که نماهای کِشتی و پهنای اقیانوس در استودیو گرفته شده و از طرفی دیگر کارگردانی در صحنههای اکشن به واسطهی عُمقِ بیش از حدِّ در میدان نماهای لانگشات را تحتِ تأثیر قرار داده است. تجربهی مأموریتی که انجام دادن و به ثمر رساندن آن غیرِ ممکن است از شخصیتِ قهرمانِ قصّهی ما یکه بزنی تمام عیار خواهد ساخت امّا دقت کنید که مأموریت در این فیلم شکل نمیگیرد بلکه خودخواسته ساخته میشود و...
متن کامل را در مجلهی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.