ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

نقدی بر سینمایی «جنگ ستارگان: مندلورین و گروگو»

مندلورین و گروگو ساخته‌ی جان فاورو اثری ضدِّ هنر و سینما است که در راستای بی‌ارزش کردن اصولِ درام گام برداشته. «جنگ ستارگان» به واسطه‌ی شخصیت‌هایی که داستان تولید کرده بود توانست جُرج لوکاس را کارگردانی مستعد نشان دهد که تاریخ بعدها ثابت کرد او ایده‌ی دیگری ندارد. جان فاورو با جاه‌طلبی شایعاتی از شخصیت‌ها را در یک سریالِ کُمپِرِس شده نمایش داده که در نهایت ناتوانی او از اُبژه ساختن برای هریک را در قالبِ یک فیلم می‌بینیم. سینما مَطلعِ باور نکردنی‌ای دارد و این هنرِ چگونه ساختنِ فُرم از سوی مؤلف است که این مطلع را به اختتامیه‌ای باورکردنی تبدیل می‌کند. سیستمی که غرقِ جاذبه و سلبریتی‌سازیِ رسانه‌ای شده و در نهایت اَلگوریتمِ اَرسطویی و شاخصه‌های آکادمیکِ خود را از یاد خواهد بُرد. این نکته‌ی مُهِم درباره‌ی محدودیتِ استفاده از جلوه‌های رایانه‌ای در یک اثرِ سینمایی را تذکر دهم که: مؤلفِ فیلم تا جایی باید از اِفِکت‌های ویژه‌ استفاده کند که اثرش رنگ و بوی مصنوعی به خود نگیرد. سینما برای تبدیل کردنِ خیال به واقعیت ساخته شده، حالا در نظر بگیرید کنید این خیال توسط سیستمی دیگر به فرضْ تبدیل شود، سینما کاربردِ هویتی خود را از دست می‌دهد؛ همانطور که من عقیده دارم رسانه با استفاده از هوشِ مصنوعی خاصیّتِ پوششی خود را از دست داده. قبل از تیتراژ شخصیتی را می‌بینیم که مانند جان ویک یکه بزن و آدم کُش است. احتمال را بر آن می‌گیرم که این شخصیت را همه از پیش می‌شناسند؛ انتقادِ اصلیِ من این است که چُنین شخصیتی ایده‌آل در نظر گرفته شده یا در شرایطِ ایده‌آلی او را قرار داده‌ایم؟

علیه تاریخ

فیلمی که از «مندلورین و گروگو» می‌بینیم ارزشِ سینمایی ندارد چه رسد به آنکه بر سرِ هنری بودن یا نبودنِ آن بحث کنیم. در حقیقت ایده‌ای داریم که با همین دست‌فرمان می‌توان تا ابد آن را ادامه داد. موشکافیِ سیاسی در ساحتِ این ایده ما را به یادِ شخصیت‌های حاضر در رسانه‌های امروزی می‌اندازد. در اُپِنینگ رئیسی را می‌بینیم که از دیگران می‌خواهد او را پوشش دهند و کاراکترِ نافرمان را بی‌رحمانه می‌کشد، این رئیس شباهتِ عجیبی به ترامپ و دار و دسته‌اش دارد. ترامپی که ستاره نیست امّا دروغ‌هایش هر ستاره‌ای را گُمراه خواهد کرد. این گُمراهی مُنتج به یک جنگِ بشری علیه تاریخ خواهد شد. در این منطقی که هیچ طریقی پاسخ‌گویِ حسادت‌ها و جاه‌طلبی‌های انسان نیست، سینما قُربانی خواهد بود و...

متن کامل را در مجله اینترنتی برداشت بلند بخوانید.

ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من بخوانید.

هوش مصنوعیجنگ ستارگانمرگ بر آمریکانقد فیلمهنر
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید