ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

عاشاقان زمان بعد

«اُندین» اثری نحیب است. قصه‌ای نجیب دارد و سینمایی به نجابت کوروساوا. سینمایی که موسیقی می فهمد. رنگ بندی در این فیلم جذابیت روایی قصه را دو چندان کرده و علاوه بر همه آن المان‌ها نوع فیلم برداری و سبک دوربین گذاری‌ها، اشاره به هنگامی که «اُندین دست توی دست معشوق جدید دارد و از معشوق پیشین خود عبور می کند و سر بر می گرداند و او را می بیند، تا پلانی که او در استخر معشوقه مورد نظر را به قتل می رساند، حاصل یک شناخت بصری از اتفاقی است که رنگ سینما به خود گرفته. فیلم ساز با زبان سینما شعری آلمانی در وصف معشوقی خیالی و نه مجازی سروده است که حاصل آن اعمال احساسات بر بازیگران می شود. درک بالای فیلم ساز از روان منعطف آدمی در برابر نیازهای غریزی، به غیر از جنسی، باعث می شود مخاطب به گونه ای مور مور شود که همه چیز را فراموش کند. سینما کامل ترین رسانه برای انتقال احساسات و سرودن یک شعر است. چکامه با زبان ادبیات به تنهایی می تواند خیالی باشد که جنبه بصری و موسیقیایی پیدا نمی کند و سینما این امکان را به سراینده می‌دهد که همه آنچه در ذهن خود می پروراند را بیان کند. به عنوان مثال در سینمای آنجلوپلوس برداشت بلند نقش استعاره را بازی می کند. اما دو تفاوت عمده در چنین استفاده هایی دیده می شود. اول آنکه برداشت بلند به تنهایی سینما نمی سازد و تنها استعاره قصه را افزایش می دهد، دوم باید در نظر داشت بهترین راه برای اعمال احساسات با زبان سینما حرکت به سوی چهره است. تکنیکی که کریستوفر نولان به خوبی از آن استفاده می کند اما نه برای سرودن بلکه برای تزئین کردن فرم خود. تماشای این فیلم می تواند به تربیت احساساتی منجر شود که تنها تجربه شخصی می تواند آن را به وجود آورد و اساسا کار سینما در انتقال تجربه است و...

برای مطالعه کامل این یادداشت به مجله سینمایی برداشت بلند مراجعه نمایید

سینمافیلممنتقد سینما
۰
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید