
اعترافات هولناک لاکپشت مرده نوشته مرتضی برزگر تابوشکنی ادبیات در قامت ستایش یک عادت است. عادت آقا ضیا داستان به همسرش کانی. برزگر نه فانتزی نوشته و نه سورئال وقایع را به نگارش درآورده است؛ بلکه از زاویهای داستان ابدا جذاب خود را روایت میکند که تا انتها خواننده را تسلیم به هیچ میکند. بازی با کلمات و نشان دادن شوخ طبعی قهرمان، راوی، قصه چیزی به اندیشه نامفهوم مولف اضافه نکرده است. در آخر قصه نیز خواننده متوجه نمیشود بالاخره ضیا همسر خود را دوست داشته یا نه که آنگونه بر سر مزارش همه آنچه را قصه است بهیاد میآورد. کل این داستان را میتوان در این جمله خلاصه کرد: من عاشق زنی شدم که به اجبار با او ازدواج کردم، نه اشتباه میگویم، زندگی با او و همه نقاط ضعفش عادت من شده و مرگ او تاثیر غریبی بر زندگیام گذاشته. تعریف راوی که به قول خودش در چاکرای مولف نیز نشسته از خانواده همسرش، مانی، ستیخان، مادر زن گیج و حافظه از دست دادهاش و... چیزی بر داستان نمیافزاید. آنچه من به شخصه از داستان انتظار داشتم پرداخت بیشتر به بخش آگاتا کریستی گونه آن بود. شک پلیس و پزشکی قانونی و... به قتل زن توسط شوهرش. این کتاب را دوستی برای مطالعه به من داد و هنگام آغاز کردن آن جملات و طرز روایت داستان برایم خیلی جذاب و در عین حال عجیب بود. رفته رفته متوجه آن شدم که کتاب به غیر از گفتمان نامتعارف خود چیزی برای ارائه بیشتر به خوانندهاش ندارد. اگرچه ما درمواجهه با آثار و مشخصا آثار هنری تنها سلیقهمان را که به واسطه تجربه و...