
کریستوفر نولان بهدلیل سینمای همواره در اوجش مورد تمجید قرار میگیرد و اگرچه تا به اینجا، به دور از تاثیرپذیری از نظرات دیگران، «اوپنهایمر» بهترین اثر این کارگردان در کارنامه سینماییاش است اما به شخصه سلیقهمند باید بگویم که «تلقین» از فراموش نشدنیهای لیست سینمایی من است. «اوپنهایمر» را با کیفیت پردهای دیدم و هزاربار آرزو کردم ای کاش در سینما بودم. فیلمی که برای مدیوم سینما ساخته شده و قبل از اینکه حرکتهای دوربین: لوپها، تِرَکها و مشخصا کلوزآپها را اشاره کنم عمق میدان کاربرد عجیبی در این اثر نولان دارد. فیلم همهچیزش درجه یک است. موسیقی، بازیگرفتنها، سناریو و دکوپاژها. فیلمی که برای هنرجویان این هنر قطعا و بدون شک یک کلاس سینمایی است. اما اگر منصفانه باشیم و فیلم را با محوریت قصه و داستان موشکافی کنیم به این مهم برمیخوریم که فیلمنامه نویس سعی دارد با استفاده از تداعی خاطرات غیرواقع یک جنگ جهانی را پیشبینی کند که اکنون به عنوان یک واقعه تاریخی گذشته از آن یاد میشود. اصلا برای نولان مهم نیست که «اوپنهایمر» یا هرکس دیگری چه فرد مرموزی بوده مهم آن است که چند نشانه وطنپرستانه که ذهنیت کارگردان را بروز میدهد در فیلم یافت میشود. این که در سکانسهای افتتاحیه فیلم میبیینیم که جمعی از شخصیت داستان میپرسند که: چرا برای تحصیلاتت وطن را ترک کردی و... بیننده را برای تماشای یک فیلم وطنپرستانه آماده میکند و...