ویرگول
ورودثبت نام
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانینویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

خوابیدن روی تخت موراکامی | نقد فیلم ماشین مرا بران

ماشین مرا بران فیلمی از ریوسوکی هاماگوچی یک اثر تلخ به اندازه حقیقت اما دوست داشتنی است. اولین پرسشی که در مواجهه با این فیلم برایم ایجاد شد آن است که: چرا با وجود آنکه می دانم موراکامی نویسنده بزرگی است اما همچنان داستان به داستان او را بزرگ تر می بینم؟ سوال اساسی تر آن است که تا چه اندازه داستانی ژاپنی به خود مدیومی اجتماعی – جهانی گرفته است که در همه جوامع قطعا اتفاق می افتد. این دو پرسش را در ادامه این یادداشت جواب خواهم داد اما قبل از آن دوست دارم به سه فکت بزرگ فیلم اشاره کنم. اول «در انتظار گودو – بکت»، دوم «دایی وانیا – چخوف» و سوم «هاروکی موراکامی – فیمینیست».

ابزرودیک بکت و موراکامی

اندیشه فیمینیست یک اندیشه برتر در علوم انسانی است که به طور عمومی در تمامی داستان های موراکامی از «چوب نوروژی» تا «کافکا در کرانه» و داستان های دیگرش می بینیم، مخصوصا استفاده از استعاره گربه در داستان های او این اندیشه را بیشتر رواج داده است، اما به طور مشخص در نمایشنامه بکت، «در انتظار گودو» خواننده با متنی فیمینستی روبه رو می شود که جهان ابزوردیک آن را روایت می کند. دلیل آن که در این یادداشت این موضوع را عنوان کردم این است که مسئله نویسنده فیلم نامه شناور بودن میان جهان موراکامی یا بکت و...

برای مطالعه کامل این نقد به مجله سینمایی برداشت بلند مراجعه کنید

نقد فیلم
۱
۰
علی رفیعی وردنجانی
علی رفیعی وردنجانی
نویسنده کتاب های: وقتی اوفیلیا می گرید، در جست و جوی سینما(مجموعه مقالات سینمایی)، احتکار احساسات، جغله و حسن یوسف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید