
چگونه سینمای ما با شبهه نقد زمانهای طلاییاش را از دست می دهد و تا اندک حال خوبی کسب می کند با جملاتی مانند: به جایزه بی ارزشتان نبالید؛ یا: کن کدوم کشکیه؛ اندوهگین می شود. منتقدانی که به راستی جهتمند نسبت به سخن پراکنی در مورد فیلم می پردازند و هیچگاه برای بیننده روشن نمی شود که چگونه می شود با اظهار به نقد ساختارمند، ضد ساختار حرف زد. مسعود فراستی اهل مطالعه است، سینما را می شناسد، کتابهای متعددی نوشته است و به راحتی می تواند موضع خودش را تاثیر گذار نسبت به اثری ایراد کند. اما سوال اصلی آنجا است که تا چه اندازه باور و عقیده شخصیاش در موضع گیری او تاثیر گذار است. چندبار جشنواره کن از او به عنوان داور یا منتقد دعوت کرده است که نظرش را درباره اثری ایراد کند. چند بار دیگر منتقدان ایرانی به طور جدی به جشنوارههای غربی دعوت شدهاند. توهم توطئه تا چه زمانی باید ادامه یابد؟ تا کی باید بنشینیم تا عالی جناب از فیلمی مانند «موقعیت مهدی» تعریف کند. در ایران منتقدان نشان دادهاند قطعا با جهت گیری خاصی آثار را تحلیل می کنند. یکی از لزومات نقد و تحلیل آثار سینمایی جهت مندی و سلیقه محوری منتقد است، اما نه جهتی که در راستای بقای شخص در حفظ تریبون رسانه ملی باشد. به نظر می رسد ما به جای آنکه فیلم و فرمش را مورد نقد قرار دهیم، به دنبال چرایی مفهوم و موضوعی هستیم که فیلم ساز بیان می کند. با این نظریه است که فیلمساز متهم می شود و از او می پرسند که چرا؟ و چگونگی که مهمترین ویژگی یک اثر هنری است مهم نیست. در جایی شنیدم که منتقدی می گفت با یک پلان فیلم، میفهمم که هدف از ساخت آن چه بوده و هیچ ارزش دیگری ندارد، اتفاقا خیلی هم عصبانی بود، چند ماه قبل در روزهای جشنواره فجر همان منتقد از فیلمی دفاع می کند که فراستی و دیگر مهمانش با آن مخالفاند. این گونه که سینمای ایران حرکت می کند باید به حال زمان از دست رفته در سینما غصه خورد. عباس کیارستمی در کن جایزه می گیرد، حسادت می ورزیم، سعید روستایی فیپرشی می گیرد، حسادت می ورزیم و…
برای مطالعه کامل این یادداشت به روزنامه اینترنتی برداشت بلند مراجعه نمایید