
ارتباط شعر و سینما ناگسستنی و مصلوب است. سینما از منظر موسیقیایی یک اپیدمی و از نظر بصری میتواند جستوجویی برای زیبایی باشد. شعر در وصف زیبایی سروده میشود. شاعرترین مولف سینما بیچون و چرا تارکوفسکی است اگرچه سینمای آنجلوپلوس سرشار از شاعرانگیهای زنانه است اما قدرت کلامی آن بر موسیقی بینظیر النی کاریندور سوار است. «نوستالگیا» شعری در وصف مادر است که تواتری از آثار پیشین تارکوفسکی را به دوش میکشد. در همین راستا سینمای تماما شعرگونه «آینه» جادوگریاش را مدیون ادبیات باخ در موسیقی و سرسبزی یک چشم انداز است. موسیقی میداند آنچه را که من احساس میکنم، این جمله از یک نویسنده سراپا احساسی به نام بورخس است که تماما کتابهایش را با اشک معطر میکند. در وصف شعرانگی سینمای تارکوفسکی همین کافی است که بنویسیم باخ میداند آنچه را که تارکوفسکی از زیبایی و زنانگی طبیعت احساس میکند. ادبیات به عنوان ریشهایترین اُبژه سینما، فیلمنامه، در تار و پود خاک تصویر رخنه کرده و «مادر و پسر» ساکاروف را میتوان به عنوان شاعرانهترین آفرینش بشر که در وصف مادر خلق کرده، عنوان کرد. هنگامی که با صدای پرویز بهرام شعرهای تارکوفسکی را در وصف زیبایی و زنانگی طبیعت که همراه با نقد عملی و تا حدودی علمیِ جنگ است میشنویم باید به این تکنیک مولف در فیلمنامه اشاره کنیم که ذات شاعری او را برای برداشتن چنین تصویرهایی وادار کرده است؛ به عنوان مثال پلانی را به یاد آورید که ماریا، مادر الکسی، زیر سقف ایستاده و با وارد کردن سرش در تشت بزرگ پُر از آب موهای خیس خود را مجنون وار در خانهای که سقفش در حال آوار است به و...