
آبیتر از عشق نوشته شهرزاد فخر که توسط نشر مشعل در اصفهان به چاپ رسیده، یکی از دستآوردهای فرهنگی ادبیات ایران در راستای حفظ نظام خانواده، دوست داشتن و دوست داشته شدن است. در مواجهه اول با این رمان شخصیتهایی را میبینیم که شدیدا خواننده را با جهان فرهنگی غالب زیسته در کشورمان یادآوری میکنند. اینکه مولف تا چه اندازه در حفظ اُرگانیک چنین فرهنگ و تمدنی موفق بوده وابسته به رفتار احساسی و هیجانی خواننده است اما آنچه اهمیت دارد، تزریق ارزش به کاراکترهایی مانند «عزیز» است. مادربزرگها و پدربزرگهایی که در قصههای ایرانی راوی دانای کُل محسوب میشوند و دلسوز جمع خانواده و اجتماع. داستان با چرایی این مسئله که چشمان شخصیت، خاطره، آبی است آغاز میشود. چراییها مسئله مولف نیست بلکه چگونگی برخورد با گذشته کاراکتری مانند پدر خاطره، منظور است. مولف در این داستان نه مانند پرینوش صنیعی که یک متد زنانه را در قصههایش، مشخصا در «سهم من»، ارائه کرده، منظور دارد بلکه میخواهد جایگاه فرهنگ خانواده ایرانی در مواجهه با یک عشق مقدس را نمایش دهد. البته که صنیعی نیز در ارائه ارزشهای این فرهنگ از منظر روانشناسی کوشیده اما مشخصا «آبیتر از عشق» تقدیس بخش این جایگاه و نظام فرهنگی غالب در کشور است. رویا کیست که هربار نامش بر زبان میآید حال پدر خاطره دگرگون میشود؟. بازار ادبیات ایران پر از عناوینی است که م.مودبپور، فهیمه رحیمی، زویا پیرزاد، گلی ترقی، فریبا وفی و... را شامل شده که به نوعی این رمانها بدنه فرهنگی جامعه ادبی در کشور است. اما مشخصا فخر در «آبیتر از عشق» سعی میکند واژهها را به نوعی انتخاب کند که تعاریف فرهنگی در تضاد با ارزشهای تمدن تاریخی نباشد. این برای یک نویسنده دستآورد بزرگی است که بتواند همچنان اندیشه مدرن و...