کلمه مازاد جسم است
انگاه که انسان با مازاد درک خود از وجود روبرو شد و ان مازاد که او را از طبیعت جدا کرد دلالت میل را در ذهن انسان شکل داد اما اما این دلالت مدلولی نداشت دلالت میل در بادی امر به یک مکان غایب یک فقدان روبرو کرد و ان همان حقیقتی بود که میل را رقم می زد
انسان موضوع میل خود را انگاه که خود را از طبیعت جدا ساخت یعنی چیزی از طبیعت کم شد یه عنوان ذهنیت انسان میلی به واسطه ی این جدا انگاری ذهن از دنیایی عینی بوجود امد که به یک مکان قدسی اشارت داشت در مذاهب ااین رخداد را به عنوان از بهشت رانده شدن ادم و در ادبیات عرفانی به یک مکان قدسی و مکان اصلی بشر که از انجا رانده شده است تعبیر شده است یا استعاره کورا در اندیشه افلاطون به مکانی بی در زمان اشارت دارد جدا انگاری ذهنیت از عینیت و به وجود امدن مازادی که ذهنیت بر عینیت دارد به مثابه دالی که بر مدلول مستقر نمی شود میل انسان را بر اساس این فقدان ابژه میل اولیه شکل داد و به مثابه جهان متن دال ذهن بر مدلول عین مازاد داشت و اساسا غیاب اندیشی پایه خصوصیت سوژه است پس انسان از ابتدا با میلی روبرو شد که در غیاب داشت و بر مدلولی یا ابژه ای دلالتش مستقر نمی شد پس دلالت میل غیاب اندیش بود و اساسادر افق تمایلات انسانی قرار گرفت
انسان با نامگذاری و شناخت اساطیری هستی سعی کرد جایگزینی برای این فقدان به وجود اورد و فقدان دلالت میل زبان را برای انسان رقم زد تاریخ انسان بادی امر مانند سوژه کودک در مرحله امر خیالی برای باز شناسی خود قرار گرفت
چنانکه کودک در مرحله اولیه تکوین سوژه چنانکه دلالت یابی میل با امر خیالی روبرو می شود تاریخ انسان هم در دوران اولیه با شناخت اساطیری از هستی سعی در دلالت یابی ان میل غایب نخستین در گیر است و با نامگذاری بر عناصر عینی سعی دارد ان فقدان نخستین رابر طرف کند پس به زبان روی می اورد به مثابه جانشین دلاات میلی که اساسا مستقر نمی شود و ذات ان از این جهت با زبان یگانه است که دال به واسطه مازاد بر مدلول منطبق نمی شود و اساسا غیاب گونه است
اما مسیله که در این دوره از تکوین سوژه و تاریخ وجود دارد استعاره هایی است که همگی جانشین میل اغازین و قدسی هستند.کودک بدن مادر را به مثابه مکان اغازین فرض می کند و در دوره بعدی ما با امر نمادین روبرو هستیم و در نهاد دال نره و مسیله ساز اختگی به فقدان میل اشارت دارد که مرحله به مرحله تعبیر مقال ما از ان روشن می شود نکته ای که اینجاست ان میل فقدان اغازین سویه الهیاتی به سوژه و تاریخیت میل می بخشد چرا که دز ابتدا این میل به واسطه جدا انگاری طبیعت از انسان شکل گرفت دال اعظم ان در نهاد انسان به واسطه همین فقدان اغازین شکل گرفت اما زبان به عنوان جانشین ان تاریخ انسان را شکل داد
انچه اهمیت دارد در رابطه با کلی است که حقیقت را در تاریخ به عنوان روح انسان رقم می زند این کل به واسطه دال اعظم که گستزه شبکه بی پایان گذر دال ها بر هم را نمایان می کند این شبکه نماینده مفهوم در هم تنیده شدن شبکه دال ها اغاز و پایانذتاریخ را در هم می سازد فرایندامر سوژگاتی با گذر امر تخیلی دوران ابتدایی و امر نمادین سامان می یابد در تمام طول عمر انسان مرتبا او را مرحله اغازین تکوین سوژه پیوند می دهد و همین فرایند را ما در ناریخ می بینیم که استعاره ها و کنایاتی که بر سازنده روند تاریخ هستند مرتبا به اغاز و میل غایب نخستین می پیوندند و این امر موجب می شود که ما تاریخ را به واسطه یرمیل اغازین خوانش کنیم که در تمام دوره های تاریخی نفوذ دارد و از این جهت پایه دلالت میل بر اساس همان میل اغازین شکل گرفته است پس ما سوژه و ناریخ را با سویه الهیاتی خوانش می کنیم