یک روز که می خواستم قصه بنویسم ...قصه خسته بود... از دلش، تاریخ خمیازه میکشید،، خمیازه میکشید،، اشک هایش می آمد، انروز که می خواستم قصه بنویسم، خودم قصه شدم، تاریخ از درونم بیرون زد، من فکر کردم پایان است این.. ای دل غافل اغازی بود که سالیان زیادی من درد کشیدم تا فهمیدم، بالاخره چه کسی درمتن از دل تاریخ حرف میزند، با من.. او کسی نبود او هیچ کس بود او زمان از دست رفته ای بود که از قفا جلو ما سبز میشد و رخداد های اینده را بر می ساخت تاریخ انگاه تاریخیت خود را به واسطه ی قصوی کردن رخداد ها بر من عرضه کرد کل بود کلی که عدد را بر نمی تافت که بگویم یکی بود دنیای اعداد مربوط به زمان و مکان هسنتد امری غیاب اندیشانه بود که من ان را با تمامیت غیابش ،درک می کنم و در حیطه کل که انر ا، تکستوالیته نامیده ام ، امری که موضوع این مقال است،