
شب که میشود
وقتی که به بستر میروم تا دقایقی چشم روی هم گذارم و آرام بگیرم
افکار مرا محاصره میکنند
ترس هایم،خاطرات بدم و شرمساری هایم باهم دست به گریبان میشوند
هرکدام به طریقی میخواهند خواب را از چشمانم بربایند
و من بی پناه تر از همیشه آماج حملات مداومشان خواهم بود
تاجایی که از شدت جراحات وارده
بیهوش شده و بخواب بروم...
صبح هنگامیکه از خواب بلند میشوم
روی تختم مینشینم
و مدتی گیج و منگ به کنج دیوار خیره میشوم
انگار چیزی گم کرده یا چیزی را فراموش کرده ام
آری
من هرشب بخشی از وجودم را فراموش میکنم
چیزی به یاد نمیآورم
که دیشب چگونه گذشت
اما به یاد دارم ک تا آخرین لحظه جنگیدم
تا شب را صبح کنم
حالا باید خودم را جمع کنم
تا صبح فردا خیلی مانده است!