دنیای عجیبی ست !!
میخوام یه داستان عجیبی رو بگم براتون که حکایت اون ضرب المثلی هست که میگه: " مار از پونه بدش میاد ، در خونش سبز میشه!"
خدمت شما که من فارق التحصیل مهندسی شیمی هستم ، اینو هم باید بگم که من علاقه ای به م شیمی نداشتم ، و سر یک انتخاب رشته اشتباه، من این رشته رو قبول شدم و وارد دانشگاه شدم !!
اینکه چرا علاقه ای ندارم دلایل زیادی داره ، که دوتاش رو بخوام براتون بگم اینه من تو خونواده ای بزرگ شدم که همه تو کار برق بودن و ی جوری بود که اسباب بازی من تو دوران کودکی مقاومت و سیم و سیم چین و خازن و لامپ led و ... بود.
یکی دیگه هم اینکه متاسفانه دانشگاهی که من اونجا قبول شدم همچین دانشگاه جالبی نبودش!
چون نه مکان خوبی داشت که بشه دنبال تحقیق و پژوهش و کارای عملی و تست و ازمایش رفت ، نه اساتید مطرح و بزرگی داشت که بشه حداقل ازشون استفاده کرد! (مثلا؛ من کلا ادم فعالی هستم و از همون اولی که رفتم دانشگاه دنبال علم و کارای تحقیقاتی بودم و متاسفانه اساتید رشته خودم نتونستن کاری برام بکنن و حداقل جایی رو معرفی کنن بتونم اونجا ی حرکتی بزنم و همشون بلااستثنا میگفتن که برو دنبال علاقت!!
علاقه ای که باید حداقل زمینه ای وجود داشته باشه که شناخته بشه و البته بماند که بچه های ایرانی اکثرا این مشکل رو دارن و این موضوع مبهم مونده.
برا همین شما ی ادم سرخورده رو تجسم کنید که از این رشته ای که انتخاب کرده پشیمونه و اساتیدی داره که اصلا تعریف درستی از این رشته نمیتونن بهت بگن که اصلا بدونی این رشته چی هستش. حالا اینا به کنار چون شما میتونی با ی سرچ ساده بفهمی کارت چیه ، ولی بعضی اساتید با شخص بنده کاری کردن( اونم سز لج بازی!!) که باعث شد من واقعا دیگه از این رشته و این دانشگاه خسته بشم !)
حالا شما حساب کن اینا همه جمع بشه و اینقد روی تو فشار باشه که بخوای سال اخر دانشگاه انصراف بدی و بگی میرم دوباره کنکور میدمو شروع میکنم به خوندن و رشته مورد علاقمو میخونم ....