تابستان امسال که گذشت، این علاقه به وبلاگنویسیم پا به سال چهاردم خود گذاشت. امشب که از نظر جغرافیایی با آن نقطه آغازین فاصلهای چند هزار کیلومتری دارم دیگر نیازی نیست به قبض تلفن سر ماه خونه به خاطر اینترنت فکر کنم. اما کلی چیز دیگر برای فکر کردن، برایم مانده است.
اول، اعتراف به اینکه، هیچ وقت وبلاگنویس خوبی نبودم. البته در تعریف خودم برای وبلاگنویسی، همیشه جزء آن دسته قرار میگیرم که کارشان لنگ میزند. چرا؟ برایم استمرار در نوشتن مهم است، و وبلاگنویس خوب در کنار کیفیت به استمرار هم باید فکر کند. خب جز این دسته قرار نمیگیرم، چرا که امشب، حتی نمیتوانم به خاطر بیاورم که چندین وبلاگ مختلف را شروع کردهام و همه به هیچجا ختم نشدند.
دوم، همین وبلاگنویسی و فرآیندش به نوعی گذشته فکری و همچنان ساختار فکریام را نشان میدهد؛ چیزی به شدت پراکنده و شاخه به شاخه. هیچ وقت نتوانستم پی یک موضوع را بگیرم. بس که موضوع برای پرداختن بود، بس که کار نشده ریخته بود/هست.
سوم، از وبلاگنویسان صادق خوشم میآید اما همیشه میترسیدم صادق باشم. ما در یک نظام سیاسی، اجتماعی و فرهنگی متولد و بزرگ شدهایم که به ما آموختهاند، صندوقچه دلمان را برای کسی باز نکنیم. و اگر هم بحث به هرچیزی به جز احساسات شخصی برسد، نوشتن مثل گشودن زبان سرخ است که سر به باد میدهد.
این نوشته پراکنده است؟
معلوم نیست از چه میخواهم بگویم؟
معلوم نیست از کجا میگویم و به کجا میروم؟
این دقیقا همان روندی است که در سالهای گذشته از آن گذر کردهام؛ پراکندگی و کلیگویی! اما در یک سری جدید دوست دارم در ویرگول هم همچون تنجه از خودم و دغدغهها بنویسم. برای خودم با تلاش برای بیاهمیت بودن لایک، کامنت، بازدید و اشتراک.
پ.ن: پاییز، وبلاگ و چند فنجان چایی عنوانی است که دوست دارم درباره گذشته وبلاگنویسی و پاییزها پر وبلاگ بنویسم.