?
اول - نوشتن یکی از زیباترین تجربههایی بوده که تا به امروز تجربه کردم. وبلاگنویسی هم یکی دروازه مهم برای همین نوشتن و تمرین کردن بود. بعد از اون روزنامهنگاری جایی برای تامین این نیاز بود که متاسفانه/خوشبختانه راه آن هم بسته شد.
در مسیر نوشتن یک چند عامل بازدارنده بودند. وقتی فکر میکنم خودسانسوری و ترس از قضاوت در این میان از بقیه عوامل پررنگ تر است. همین نیاز به نوشتن و خودسانسوری در یک زمان کار را به اینجا رساندهاند که یک رقابت عجیب شکل بگیرد. بین نیاز و بازدارنده!
بعضا فکر میکنم وجود سوم شخص در این جدال شاید بتواند به نوشتن کمک کند اما از قضاء در پنج سال اخیر سوم شخص بیشتر طرف خودسانسوری ایستاده است.
دوم - وقتی به اطلاعات فالوئرام در اینستاگرام یا وبلاگم دقیق میشوم بیشترتان را از دوران وبلاگنویسی در ده سال پیش میشناسیم و گروه دوم هم همگودری بودهایم و با همین روابط مجازی روزگار گذرانده و در کنار هم بزرگ شدهایم. هرچند که مثل قبل با هم در ارتباط نیستیم اما اصل وجود این ارتباط یک دلگرمی است. یک دلگرمی که شما را در جایگاه سوم شخص مذکور در پاراگراف قبل قرار میدهد. به این امید که شما در سمت نوشتن و کلمات بایستید و نه خودسانسوری.
عکس بالا را هم از دروازه طلایی گدانسک گرفتهام تا به عنوان تزئین برای این نوشته مورد سوءاستفاده قرار دهم.
شاد باشید
یکشنبه، ادونت دوم، برلن ۲۰۱۸alinzm