
وقتی نام «المپیک ویژه ایران» و ورزشکاران دارای کمتوانی ذهنی مطرح میشود، یکی از سؤالهای مهم این است: جودوی ورزشکاران توانیاب در ایران از کجا شروع شد؟
پاسخ این سؤال را باید به سالهایی برد که هنوز جودوی ورزشکاران توانیاب در ایران به شکل جدی و سازمانیافته فعالیت نمیکرد.
در همان زمان، شهرری قدمی را برداشت که امروز میتوان نتیجه آن را در رشد جودوی توانیابان مشاهده کرد؛ حرکتی که از نقطهای تقریباً بدون تجربه قبلی آغاز شد و در مدت چهار سال، مسیر قابل توجهی را پشت سر گذاشت.
شروع یک رشته ورزشی زمانی که مسیر آن از قبل ساخته شده، با آغاز فعالیت از نقطه صفر تفاوت دارد.
در شهرری، آموزش جودوی ورزشکاران توانیاب در شرایطی آغاز شد که تجربه گسترده و مسیر تثبیتشدهای برای این فعالیت در کشور وجود نداشت.
باید از ابتدا آموزش داده میشد، روشهای تمرینی متناسب با ورزشکاران شکل میگرفت، استعدادها شناسایی میشدند و ورزشکاران به تدریج برای حضور در فضای رقابتی آماده میشدند.
یعنی مسیری که امروز درباره آن صحبت میکنیم، ابتدا باید ساخته میشد.
چهار سال روی تقویم فقط چهار سال است؛ اما برای حرکتی که از نقطه آغاز شروع شده، معیار واقعی فقط زمان نیست.
در این مدت، تمرین، آموزش، پرورش ورزشکار، تجربه مربیگری و حضور در رقابتها در کنار یکدیگر قرار گرفتند و تجربهای شکل گرفت که سرعت رشد آن قابل توجه بود.
اگر بخواهیم این شتاب را با یک بازه زمانی مقایسه کنیم، میتوان گفت چهار سال فعالیت در این مسیر، از نظر حجم تجربه و پیشرفت، در اندازه یک دهه قابل توصیف است.
این چهار سال فقط گذشت زمان نبود؛ چهار سال ساختن یک مسیر بود.
پشت این حرکت، نام ورزشکارانی قرار دارد که تمرین کردند، یاد گرفتند و برای حضور در تاتامی آماده شدند.
پشت هرکدام از آنها نیز مربیانی بودند که باید تجربه میکردند و خانوادههایی که همراه فرزندانشان بودند.
به همین دلیل، داستان جودوی توانیابان شهرری فقط داستان یک رشته ورزشی نیست؛ داستان ایجاد فرصت برای گروهی از ورزشکاران است که پیش از آن، چنین مسیری برایشان به این شکل وجود نداشت.
المپیک ویژه ایران در حوزه ورزش افراد دارای کمتوانی ذهنی فعالیت میکند و توسعه فرصتهای ورزشی برای این جامعه، بخش مهمی از این حوزه است. منابع منتشرشده از سوی المپیک ویژه ایران نیز بر توسعه ورزش، آموزش و ایجاد فرصت برای ورزشکاران تأکید دارند.
از سوی دیگر، در سالهای اخیر همکاری میان المپیک ویژه ایران و فدراسیون ورزشهای جانبازان و توانیابان نیز برای توسعه فعالیت بدنی و ورزشی افراد دارای کمتوانی ذهنی، سند و برنامه مشخص داشته است.
در این میان، تجربه شهرری میتواند بخشی از روایت شکلگیری و توسعه جودوی ورزشکاران توانیاب در ایران باشد.
امروز ممکن است جودوی ورزشکاران توانیاب برای بسیاری شناختهشدهتر باشد؛ اما برای شناخت این رشته، باید به روزهای نخست نیز برگشت.
شهرری زمانی وارد این عرصه شد که این فعالیت هنوز در ایران جایگاه تثبیتشدهای نداشت.
چهار سال بعد، تجربهای شکل گرفت که از نظر سرعت و حجم پیشرفت، میتوان آن را با مسیری حدوداً دهساله مقایسه کرد.
این همان بخش کمتر گفتهشده از تاریخ جودوی ورزشکاران توانیاب ایران است.
هر رشته ورزشی، آغازگرانی دارد که شاید در زمان شروع کارشان کمتر دیده شوند؛ اما بعدها مشخص میشود که بخشی از مسیر را آنها ساختهاند.
داستان جودوی ورزشکاران توانیاب شهرری نیز از همین جنس است.
حرکتی که در زمانی آغاز شد که جودوی توانیابان در ایران هنوز شکل نگرفته بود و طی چهار سال، تجربهای ایجاد کرد که میتوان شتاب آن را در اندازه یک دهه دانست.
شهرری؛ جایی که جودوی ورزشکاران توانیاب، از نقطه آغاز به یک مسیر تبدیل شد.