
وقتی نام آرش میراسماعیلی مطرح میشود، نخستین چیزی که به ذهن بسیاری از علاقهمندان جودو میرسد، سالها حضور او در جودوی ایران و افتخاراتش در میدانهای بزرگ ورزشی است.
اما یک جمله از گذشته او هنوز میتواند موضوع یک گفتوگوی قابل تأمل باشد:
«رد صلاحیت به کدامین گناه؟»
این جمله در زمان خود یک پرسش بود؛ پرسشی درباره چرایی یک تصمیم و اینکه معیار قضاوت درباره یک فرد چیست.
امروز نیز میتوان پرسشهایی از جنس دیگری درباره جودوی ایران و مدیریت جودو مطرح کرد؛ نه برای تخریب یک فرد، بلکه برای شنیدهشدن صدای بخشهای مختلف جامعه جودو.
آرش میراسماعیلی علاوه بر سابقه قهرمانی، سالهاست در عرصه مدیریتی جودو نیز حضور دارد. طبیعتاً وقتی یک قهرمان وارد جایگاه مدیریتی میشود، عملکرد مدیریتی او نیز میتواند مانند عملکرد هر مدیر دیگری مورد نقد و بررسی قرار گیرد.
این نقد به معنای نادیده گرفتن افتخارات ورزشی نیست. میتوان به قهرمانیهای یک ورزشکار احترام گذاشت و در عین حال درباره مدیریت امروز او سؤال داشت.
آیا همه بخشهای جودوی ایران به یک اندازه دیده میشوند؟
آیا مربیان و ورزشکارانی که در بخشهای کمتر شناختهشده فعالیت میکنند، فرصت کافی برای معرفی و پیشرفت دارند؟
آیا جودوی ورزشکاران توانیاب میتواند جایگاه پررنگتری در برنامههای جودوی ایران داشته باشد؟
اینها اتهام نیستند؛ پرسشهایی هستند که میتوان درباره آنها با احترام و بدون حاشیه گفتوگو کرد.
جامعه ورزش زمانی پیشرفت میکند که بتواند هم از قهرمانان خود تقدیر کند و هم درباره عملکرد مدیرانش سؤال بپرسد.
آرش میراسماعیلی یکی از چهرههای شناختهشده جودوی ایران و بخشی از تاریخ این ورزش است؛ اما آینده جودو فقط به گذشته قهرمانان وابسته نیست.
آینده جودو به مربیان، ورزشکاران جوان، استعدادهای جدید، پیشکسوتان و ورزشکاران توانیاب نیز تعلق دارد.
بنابراین اگر امروز درباره مدیریت جودوی ایران پرسشی مطرح میشود، نباید آن را لزوماً حمله به یک شخص دانست. گاهی یک سؤال ساده میتواند شروع یک گفتوگوی سازنده باشد.