
بین پیگیری و اصرار بیش از حد برای انجام کار مرز ظریفی وجود دارد.
از دید اکثر مردم فردی که برای انجام کار خود پیگیر و مصمم است دارای خصوصیت اخلاقی مثبت و قابل قبولی است. جامعه فرد پیگیر را تحسین میکند و کار او را درست و صحیح میشمارد.
اما از آن طرف اصرار بیش از حد فرد برای انجام کار معادل سماجت دانسته و به این رفتار امتیاز منفی داده و در واقع نه تنها آن را توصیه نمیکند بلکه آن را نکوهش نیز مینماید.
ولی واقعاً چطور میتوان این مرز ظریف را متوجه شد و رعایت کرد؟چگونه میتوان فرد سمجی نبود ولی پشت کار و مداومت داشت؟

در اینجا میخواهم یک اتفاق واقعی که در این چند روزه شاهد رخ دادنش بودم را برایتان تعریف کنم.
چند روز پیش یکی از عزیزانم مشکلاتی در بینایی و نحوه دیدش احساس میکند و برای جلوگیری از بدتر شدن شرایطش فورا به اورژانس یکی از مجهزترین بیمارستانهای چشم پزشکی تهران مراجعه مینماید.
پزشک متخصصی چشم ایشان را معاینه کرده و تشخیص آسیب شبکیه چشم را میدهد.
اما جهت معاینه بیشتر پزشک فوق تخصص و احیاناً اقدامات درمانی برای دو هفته دیگر به ایشان نوبت میدهد.

فامیل عزیز بنده نسبت به این زمان نوبت دهی معترض شده و با پیگیری و اصرار فراوان نوبت را به دو روز بعد منتقل میکند.
دو روز بعد در حالی که درد چشم ایشان بیشتر شده و تاری دیدشان نیز افزوده گردیده بود من نیز با اصرار فراوان همراه ایشان عازم بیمارستان جهت معاینه مجدد چشمشان شدم.
دکتر فوق تخصص پس از معاینه پرسیدند که چه زمانی این اتفاق افتاده و شما کی به اورژانس اینجا مراجعه کردهاید؟
وقتی متوجه شدند که این موضوع مربوط به دو روز پیش بوده است؛اعلام کردند اگر همان موقع شما را به پیش من ارجاع داده بودند برایتان عمل لیزر را انجام داده بودم و از گستردگی بیشتر آسیب جلوگیری میکردیم!
اما حالا دیگر اتفاقیست که افتاده و زیاد هم نیاز به عجله کردن نیست و من میتوانم چند روز دیگر که در اینجا هستم چشم شما را لیزر کنم.

اما فامیل محترم با مشورت با من تصمیم گرفت که بیشتر اصرار کنند تا بلکه کارش همان روز انجام شود و از درد بیشتر و تبعات ناشی از آن رهایی یابد.
در اثر اصرار بیشتر ما نهایتاً پزشک اعلام کرد که سه روز آینده اولین فرصتی است که من به این بیمارستان میآیم و امروز هم دیگر بخش لیزر بیمارستان بسته شده است اگر خیلی مصر هستید می توانید برای فردا صبح اول وقت با پزشک دیگری در این بیمارستان این کار را انجام دهید.
با توجه به شرایط چشم بیمار در نهایت تصمیم گرفتیم که هرچه سریعتر این کار را انجام دهیم به همین خاطر فردای آن روز صبح اول وقت به بیمارستان مراجعه کردیم.

با آنکه ما صبح خیلی زود مراجعه کرده بودیم ولی من متوجه شدم تعداد زیادی بیمار دیگر که اکثراً هم افراد مسن بودن به بیمارستان مراجعه کرده بودند.
البته همگی در قسمت لابی بیمارستان ایستاده بودند.چرا که حفاظت بیمارستان اجازه نمیداد که کسی سوار آسانسور شود و به طبقات بالا برود.
در برابر اعتراض و اصرار فراوان یکی از مراجعین متصدی اعلام داشت که هنوز هیچ کدام از کارمندان قسمتهای مختلف سر کارشان نیامدهاند که شما بخواهید بالا بروید و به آنها مراجعه کنید.
اما آن پیرمرد همچنان مصر بود که سوار آسانسور بشود و زودتر از دیگران بالا برود تا کارش انجام شود.
پیش خودم گفتم چه بر سر این پیرمرده محترم آمده هست که هیچ رقم حرف مسئول مربوطه را قبول نمیکند و اصرار داردکه کار خودش را پیش ببرد؟

وقتی به قسمت لیزر مراجعه کردیم منشی آنجا از پذیرش ما امتناع میکرد و میگفت شما میبایست از قبل وقت میگرفتید.
هرچه ما توضیح میدادیم که مورد اورژانسی است منشی محترم،نمیپذیرفت.
در نهایت در اثر اصرار بیش از حد ما قرار شد با پزشک مسئول آن قسمت صحبت کند و پزشک با در نظر گرفتن شرایط بیمار اعلام داشت که بیمار حتماً صبر کند بعد از نفراتی که از قبل وقت دارند من کارشان را انجام دهم.
وقتی که کار لیزر چشم بیمار ما انجام شد و میخواستیم که به منزل برویم من متوجه شدم که خانم و آقای پیری که برای هفت و نیم صبح آن روز نوبت داشتند به اشتباه خیال کرده بودند که وقتشان برای ساعت ۱۰:۳۰ است و دیر مراجعه کرده بودند ومنشی هم آنها را پذیرش نمی کرد.
حرف منشی به آنها این بود که دیر آمدهاید و پزشک دیگر رفته است و برای دو هفته دیگر به آنها وقت داد که دوباره برای انجام لیزر مراجعه کنند.

در صورتی که هم من و هم آن منشی محترم به خوبی میدانستیم که پزشک معالج آن بیمار هنوز در اتاق حضور داشت!
درست است که آن دو نفر به خاطر کهولت سن اشتباه کرده بودند و دیر آمده بودند اما انجام کار ایشان در آن لحظه برای پزشک و برای منشی محترم زحمتی نداشت.
مضاف بر اینکه انجام کار لیزر چند دقیقه بیشتر وقت نمیبرد.
اما به دلیل اینکه آن دو مراجع محترم اصرار بیشتری نکردند و پذیرفتند که دو هفته دیگه بیایند، منشی هم به آنها چیزی نگفت و عملاً بیماری که این همه راه را تا آنجا آمده بود میتوانست در اثر کمی همراهی بیشتر آن خانم منشی کارش انجام شود در این گرمای هوا دوباره به منزل برگشت تا دو هفته دیگر مجدداً مراجعه کند.
البته اگر باز هم یادش نرود که چه ساعتی باید مراجعه نماید!
اینجا بود که من دیگر به آن آقای پیرمرد صبح حق میدادم که این همه اصرار داشت که زودتر سوار آسانسور شود.
بالاخره ایشان در این کشور سالها بیشتر از من زیسته است و موهایش را قطعا در آسیاب سفید نکرده است!

در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
شنبه
بیستم و چهارم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/4/24
باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛پست «تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف!»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید: