
اخیرا وبیناری از آقای دن لاک در مورد مدیریت زمان میدیدم که در آن تعبیر جالبی میکرد.
ایشان میگفتند:«فکر کنید یک حساب بانکی دارید که در ابتدای هر روز در آن ۸۶۴۰۰ دلار واریز میشود و تا پایان روز فرصت خرج کردن آن را دارید و اگر هر چقدر از آن باقی بماند در انتهای روز از بین رفته و به روز بعد منتقل نمیشود.در این صورت شما با این پولی که در حسابتان دارید چگونه رفتار میکنید؟»
البته مشخص است که منظور ایشان از ۸۶۴۰۰ دلار همان ۸۶۴۰۰ ثانیهای است که همه ما در طول یک روز در اختیار داریم و میتوانیم از آن استفاده کنیم و در صورت عدم استفاده و یا استفاده نادرست در هر صورت از بین خواهد رفت و به روز دیگر منتقل نخواهد شد.
مقدار زمانی که برای همه آدمها اعم از فقیر و غنی یکسان و مساوی اختصاص داده شده است.

در واقع زمان اختصاص داده شده برای همه آدمها در کره زمین به صورت یکسان و مساوی است.اما این نحوه برخورد با این زمان محدود است که در افراد مختلف متفاوت بوده و موجب تفاوت زندگی آدم ها میشود.
قطعاً همه افراد موفقی که می شناسیم و دوست داریم زندگی ما نیز شبیه آنها بشود همان مقدار از زمان را در اختیار دارند که در اختیار ما است؛اما نحوه برخورد و مدیریت و استفاده از این زمان است که تفاوت را ایجاد کرده است.
مدیریت زمان و دقت و تمرکز روی کارها امری یاد گرفتنی است که میتوان آن را آموخت تمرین کرد و آن را به عنوان شیوه زندگی در نظر گرفت و از مزایای آن منتفع شد.
من خودم مدتی است که خودم را مجبور به برنامهریزی روزانه کرده تا از طریق عمل به آن از حداکثر زمان هر روزم استفاده مفید بنمایم و بدین طریق بتوانم در طول روز به کارهای بیشتری رسیدگی نمایم.

یکی از مواردی که در طول روز خیلی موجب تلف شدن وقت ما میشود،کارهایی است که به صورت ناخواسته برنامهریزی نشده به زندگی ما وارد میشود.
بهترین کار این است که برای مقابله با آنها از قبل برنامه داشته باشیم.
مثلاً پیامک تلفن همراه از آن دسته موارد است که معمولا خیلی حواسمان را به خودش پرت میکند و اکثراً هم موارد تبلیغاتی تبلیغاتی است که به آن نیازی نداریم.
یکی از بهترین راهها بلاک کردن این سرشمارههای تبلیغاتی است.
البته متاسفانه صاحبان کسب و کار با در اختیار داشتن لیست شماره تلفن افراد مختلف مجدداً با سرشماره دیگری پیامکهای تبلیغاتی شان را برایتان روانه میکنند.
پس شاید بهتر باشد که تا حد ممکن پیامک شمارههای ناشناس را جدی نگرفته و برای دیدن آن وقت صرف نکنید.

زنگ تلفن نیز از آن دسته مواردی است که ناخودآگاه در هر کاری که باشیدحواستان را پرت میکند و به صورت اتوماتیک وار به سمت پاسخگویی به آن میروید.
متاسفانه این روزها شاهد هستیم که خیلی از کسب و کارها به صورت ناجوانمردانه از این ابزار استفاده می کنند.
تماسهای تلفنی که یک گوینده ماشینی پشت آن است در هر ساعت از شبانه روز که خودشان صلاح بدانند با شما تماس گرفته و به صورت اتوماتیک پیام تبلیغاتیی شان را برایتان میخوانند.
اکثر این تماسها با پیش شماره ۰۹۴۲ است که شاید بهترین راه این باشد که بلافاصله بعد از دیدن این پیش شماره آن را قطع نمایید و به این تماس پاسخ ندهید.

اما مراجع حضوری که صرفا برای اتلاف وقت به ما مراجعه کرده است از آن مواردی است که برخورد با آن و نحوه مدیریتش کمی سختتر و دشوارتر است.
مثلاً در محله ما که اکثراً شرکت و دفتر خصوصی هستند.
هر از چند گاهی کسی زنگ واحد را میزند که برای فروختن محصولاتش به صورت حضوری به درب شرکتها مراجعه میکند.
باز کردن در به روی آنها و توضیح و توجیه اینکه به کالایشان نیازی نداری موجب تلف شدن حداقل نیم ساعت از وقت میشود.
من به تازگی یاد گرفتم که از پشت چشمی درد نگاه کنم اگر احساس کنم فرد آشنایی برای فروش محصولش مراجعه کرده است درب را به روی او باز نمیکنم تا دیگر نیازی به صرف وقت و بحث کردن با فروشنده نباشد.

دیروز خیلی متمرکز بر روی انجام پروژهای بودم که زنگ درب واحد چندین بار به صدا درآمد.
از آنجا که منتظر ملاقات با شخصی نبودم حدس زدم که باز هم از همین فروشندگان دوره گرد است.
برای همین از چشمی در نگاهی کردم و دیدم که درست حدس زدم.خانمی با تعداد زیاد جعبه دستمال کاغذی در دست منتظر بود تا درب را برایش باز کنم که مشغول به توضیح و بازاریابی محصولش بشود.
برای همین دوباره نشستم سر کارم و سعی کردم ذهنم را دوباره متمرکز انجام کارم نمایم.اما بعد از چند دقیقه دیدم باز هم دارد پشت سر هم زنگ درب را میزند.
کمی عصبانی شدم و با حالت متغیر و خشمگین درب را باز کردم تا به او به خاطر زنگ زدن بیش از حد تذکر دهم.
اما ناگهان دیدم پشت در پسرک کوتاه قد لاغراندام سیه چردهای ایستاده است که تا من را با آن حالت دید ترسید و خیلی سریع گفت:«یدونه واکس میخری؟» و چون پاسخ منفی من را شنید به سرعت دوید و ساختمان را ترک کرد.

به ظاهر حرکت من جواب داده بود و موجب رفتن فروشنده شده بود و حالا زمانم در اختیار خودم بود و میتوانستم روی انجام کارم خوب تمرکز کنم.
اما در واقع اینطور نبود چشمان ترسیده آن پسر بچه از نظرم دور نمیشد.
دچار عذاب وجدان شده بودم که چرا و به چه حقی آن بچه را از خودم ترسانده بودم.
درست است که من فکر نمیکردم یک بچه پشت درب باشد و فکر میکردم همان فروشنده قبلی دارد مرتب زنگ میزند ولی به هر حال آن بچه که قطعاً به اختیار خودش پشت درب واحد من نیامده بود و از من ترسیده و من مسئول رجاندن این کودک کار بودم.
با آنکه او دیگر رفته بود اما اثر اتفاق افتاده نه تنها نگذاشت روی کارم تمرکز کنم بلکه تا آخر شب حالم بد بود و بقیه ساعتهای باقیمانده از روزم مدام درگیر این رفتاری بود که بطور ناخودآگاه انجام داده بودم.
در نهایت تصمیم گرفتم که هر لحظه آماده دیدن آن کودک باشم تا بلکه بتوانم با هدیهای کوچک این ترس و ناراحتی را از دلش در بیاورم و آرامش را دوباره به فکر و ذهن خودم بازگردانم.
به راستی که:

در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
یکشنبه
بیستم و پنجم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/4/25
باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛پست «چرا باید برای انجام هر کاری اصرار کرد؟»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار برید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید: