
سلام بر شما خواننده عزیز،محترم و دوست داشتنی
میرکمالی هستم،علی میرکمالی
چندی پیش اولین تجربه حضور دخترم را در محل کارم داشتم.
قرار شده است که همسرم برای انجام یک پروژه علمی تحقیقاتی،روزهای زوج از صبح تا ظهر در اتاق عمل بیمارستان جهت دیدن جراحی های ارتوپدی دست حضور داشته باشد.
به همین خاطر من از فرصت به دست آمده استفاده کردم و به آوید پیشنهاد دادم که با من به سر کار بیاید.پیشنهادی که اول کمی با مقاومت و تاحدی نگرانی دخترم مواجه شد.
ولی بعد این ریسک را پذیرفت و که یک روز تمام را در محل کار پدرش باشد.جائیکه احتمال می داد که زیاد به او خوش نگذرد و حتی شاید حوصله اش هم سر برود و احتمالا به همین خاطر تبلت و هدفون و دفتر نقاشی و حتی بازی مار و پله اش را هم با خودش آورد!

در طول آنروز من به کارم مشغول بودم و او هم سرگرم برنامه های خودش شد.
ابتدا مدتی را با نقاشی کشیدن گذراند.سپس مقداری ویدئو در تبلتش تماشا کرد.بعد هم کمی بازیهای مختلف کامپیوتری انجام داد.ولی لابلای کارهایش می آمد و از من می پرسید:«بابا!کی با من بازی می کنی؟»
آوید خوب می داند،من از بازی مار و پله که بازی دوران کودکیم است،خوشم می آید.برای همین صفحه بازی مار و پله اش که اتفاقا چوبی و سنگین است را هم با خودش آورده بود تا با من بازی کند.
به او گفتم:«سعی می کنم تا ساعت 12 کارم را به یک مرحله مشخصی برسانم و از 12 تا 1 ظهر را به عنوان زنگ تفریح با تو بازی خواهم کرد.ولی بعدش دیگر نباید به من کاری داشته باشی،چون کلی کار دارم و باید برسم تا عصری آنها را انجام بدهم»
با خوشحالی پذیرفت ولی می دیدم که مرتب به ساعت نگاه می کند و منتظر رسیدن ساعت به 12 است تا با من مار و پله بازی کند.

نیم ساعت به 12 مانده بود که دیدم آوید آمده است و در میزی که در محل پذیرش محل کارم وجود دارد،بساط مار و پله اش را خیلی مرتب می چیند و به نوعی مقدمات کار را فراهم می کند.بعد هم روی صندلی خیره به من نشست تا ساعت 12 که قرار بود باهم بازی کنیم.
با این تمهیداتی که او فراهم کرده بود دیگر جای بهانه ای برای من باقی نمانده بود برای همین طبق قول و قرار قبلی راس 12 کارم را ول کردم و برای بازی پیش آوید رفتم.
آوید برای انجام همین بازی ساده با من کلی هیجان داشت.

هر یک به نوبت تاس انداختیم تا با آمدن عدد 6 بتوانیم بازی را شروع کنیم.طبق معمول خوش شانسی با آوید بود و او شروع کننده بازی بود.
همینطور داشت خانه های بازی را پیش می رفت و من همچنان تماشاچی بودم تا اینکه بالاخره من هم 6 آوردم و خوشحال شدم که می توانم وارد بازی بشوم.اما خوشحالی و هیجان آوید برای 6 آوردن من،از خود من خیلی بیشتر بود و آنرا پنهان نمی کرد و به سادگی بروز می داد.
او واقعا خوشحال می شد،هر بار که من 6 می آوردم کلی ذوق می کرد و برایم دست می زد!در طول بازی می دیدم هر بار که من به نردبان می خوردم و یا 6 می آورد و پیش می رفتم،او کلی خوشحال می شود و ذوق می کند.یا هر بار که مار من را نیش می زند و به پایین می آیم ،ناراحت می شود.
به نوعی احساساتش برای من از خود من هم بیشتر بود!این را وقتی که در بازی من به طور اتفاقی برنده شدم؛دقیقا مشاهده کردم.آوید نه تنها ناراحت نشد از اینکه باخته است بلکه کلی هم برای من خوشحالی کرد و هیجان زده برایم دست زد و حتی برای این بردن،من را بوسید و به من تبریک گفت!
رفتاری داشت که برایم کمی عجیب و تا حدی غیر قابل قبول به نظر می آمد.اما واقعا وجود داشت.حس شادی و شعف دخترم واقعی و خالصانه بود.

آنروز بعد از تمام شدن یکساعت زمان بازی،آوید خیلی محترمانه و دوستانه از من تشکر کرد که برای او وقت گذاشتم و با او بازی کردم.بقیه زمان را تا عصری به کارهای دیگر مشغول شد.
من خیلی راجع به این رفتار هیجان انگیز آوید در بازی مار و پله با خودم فکر کردم.البته به نکاتی رسیدم که برای خودم قابل اعتنا و آموزنده بود و می خواه آنها را با شما خواننده عزیز نیز به اشتراک بگذارم.
آوید هنوز کودک است،برای همین رفتارهایش کاملا برمبنای کودک درونش است؛صادقانه،پیگیر و بی پروا.چیزی که من باید به خودم یادآور بشوم تا در مسیر زندگی انجامش بدهم.یعنی وقتی چیزی را می خواهم،با صداقت و درستی پیگیر و دنبال کننده آن باشم و ترس و پروایی در بیان و انجان آن نداشته باشم تا به مقصد و مقصود نائل شوم.

آوید به درستی مثلث بازی را درک کرده است.او به خوبی متوجه شده است که یک بازی خوب و لذتبخش سه ضلع دارد.خودش،زمینه بازی و حداقل یک شرکت کننده دیگر که بااو بازی کند.
درست است که تکنولوژی به اواین امکان را داده است که بسیار با تبلت و گوشی موبایل،تنهایی بازی کند.اما او به خوبی دریافته است که بازی واقعی باید شرکت کننده دیگری به غیر از خودش را هم داشته باشد.
لذت و نشاط واقعی در رقابت است.در این است که گاهی تو از حریف جلو بیفتی و کیف کنی،گاهی حریف از تو جلو بزند و تو کمی استرس و هیجان را تجربه کنی و حتی شاید به فکر تدبیر بیفتی.
بر این اساس و با این دید است که حریف و رقیب دوست داشتنی می شود.چون بازی با وجود او معنا و مفهوم پیدا می کند.اگر نباشد بازی بی معنی می شود.اگر سریع ببازد،اگر تاس نیاورد که بتواند وارد بازی شود،به بی لذت شدن بازی تو می انجامد.
تو باید از موفقیت های رقیب و همبازیت شاد و خرسند بشوی،چرا که لذت فراوان فرآیند انجام بازی بسیار بیشتر از لذت کوچک برد در تنهایی و انزوا است.

آوید هنوز می تواند قدر شادی های کوچک را بداند و از آنها لذت ببرد.کاری که من به عنوان یک فرد بزرگسال باید دائما به خودم یادآور بشوم.
برای او مهم نیست که فقط قرار است یکساعت بازی مار و پله با پدرش انجام بدهد.از دید او قرار است یکساعت تمام پدرش تمام هوش و حواسش را به او بدهد و با او کیف کند.به معنای واقعی کلمه در کنار او باشد.
برای همین از نیم ساعت قبل به بازی فکر می کند.میز بازی را می چیند.خلاصه به استقبال لحظات خوب پیش می رود و از این استقبال نیز لذت می برد و خشنود می شود.
در تمام بازی مراقب است که رقیبش نیز از بازی لذت ببرد،تا روند ادامه این بازی در آینده قطع نشود و بازهم بتواند حریف را به این ضیافت شادی و شادمانی بکشاند.
من باید بیشتر از دخترم بیاموزم،چراکه کودک درون او خیلی خیلی از من خوشحالتر و شادمانتر و زیرکتر است.

یادتان باشد که بر مبنای روحیه شاگردوار در مسیر زندگی،حتی مواجه با کودکتان هم فرصتی است برای این نکته که:
در همین راستا با کمال احترام از شما دعوت می کنم پست «روشی بی نظیر که مانع بند آمدن یادگیری زبانتان می شود!» که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کار بندید.
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید:
(لینک آبی در بایو نیز در دسترس است) https//t.me/alimirkamalicoach
در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
شنبه
سوم تیرماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/4/3